DĒDĬTĬTĬUS, a, um, Qui a capitulé, qui s’est soumis à discrétion. Usus: Id decretum ad dedititios pertinet.
DĒDĬTUS, a, um, Abandonné, livré; dévoué, appliqué. Adv. Mirifice. Phras. Homo litteris deditus, homme livré à l’étude des belles-lettres. Litterarum studio flagrans, unicus litterum sectator. Usus: Puer his studiis maxime deditus. Auctoritati senatus, gratiæ alicujus et voluntati deditus. Adstrictum me tibi semper, magnopere deditum, addictum penitus habebis. Cf. [Obnoxius].
DĒDO, is, dēdĭdi, dēdĭtum, ere, a. Donner, livrer; se rendre. Syn. Addico, do, trado, mancipo, quasi consecro. Phras. Dedere se victori, se rendre au vainqueur. Armis positis ad victoris fidem confugere; ditioni victoris se permittere; se suaque omnia victoris arbitrio potestatique permittere; in victoris ditionem voluntaria deditione concedere; rempublicam sine dimicatione in manum victoris tradere. Cf. [Deditio]. Usus: Patriæ nos totos dedere, in ea nostra omnia ponere, et quasi consecrare debemus. Alicui arti se totum dedere. Toto animo libidini, desidiæ, ægritudini, luctui dedere. Mancinum hostibus dedidere Romani. Cf. [Trado], [Deditio].
DĒDŎCĔO, es, cŭi, ctum, ere, a. Faire oublier ce qu’on avait appris. Syn. Ab eo, quod quis doctus est, abduco, secus doceo. Usus: Dedocendus ille potius fuerat, quam docendus.
DĒDŪCO, is, xi, ctum, ere, a. Tirer de, faire sortir; conduire; fonder une colonie. Syn. Abduco, revoco, removeo, detraho, deductionem facio. Adv. Necessaria, gradatim, de publico, auspicato, omnino, sensim. Usus: 1. In campum aliquem, domum, ad judicium, ex provincia, de via deducere. Præsidia deducere oppidis. 2. Adduco rem in locum aliquem et statum, conduire, amener une chose à ce point que.... Eum in locum res deducta est; huc rem deduxit, ut, etc. 3. Transfertur ad animi motus, détourner; gagner, séduire. Ab voluntate, mente, consilio bono, sententia, cœpto aliquem deducere, dimovere. Nunquam me divitiæ de fide, ab animi lenitate deducent. Oratione ab tristitia, de pravitate animi illum deduxit. 4. Detraho, retrancher, soustraire. Centum nummos ei deduxi. Addendo deducendoque vide, quæ summa fiat reliqua.
DĒDUCTĬO, ōnis, f. Action de tirer de, de détourner. Syn. Derivatio. Epith. Admirabilis, crudelis, misera militum. Usus: 1. Mirabilis illa aquæ Albanæ deductio, cette admirable dérivation du lac Albain. Rivorum e fonte deductio. 2. Detractio, déduction, retranchement, diminution. Certis nominibus deductiones fieri solent.
DĒDUCTOR, ōris, m. Celui qui accompagne, qui escorte un candidat. Qui honoris causa aliquem deducit. Usus: Deductorum officium majus est, quam salutatorum.
DĔERRO, as, avi, atum, are, n. S’écarter du droit chemin, se fourvoyer, s’égarer. Syn. Erro, aberro. Usus: Ne deerret orator ab eo, quod cœpit exponere. In itinere deerravimus. Cf. [Erro], [Aberro].
DĒFÆCO, as, avi, atum, are, a. Clarifier; purifier. Syn. A fæcibus purgo. Usus: 1. Vinum defæcatum. 2. Transl. Animus defæcatus, omni anxietatum et dolorum sorde vacuus.
DĒFĂTĪGĀTĬO, ōnis, f. Fatigue, lassitude. Syn. Lassitudo. Usus: Ne qua possit defatigatio animum tuum retardare. Corpora defatigatione et exercitatione ingravescunt, animi levantur.