DĒFORMĬTAS, ātis, Difformité, laideur. Syn. Pravitas, turpitudo. )( Dignitas, Epith. Summa. Usus: Cave, ne mala consuetudo ad aliquam te pravitatem deformitatemque perducat. Nullum majus malum turpitudine, quæ si in deformitate corporis habeat aliquid offensionis, quanta illa depravatio et fœditas animi debet videri? Cf. [Turpitudo].
1. DĒFORMO, as, avi, atum, are, a. Défigurer, rendre difforme; altérer, souiller. Syn. Fœdo, turpo, maculo, turpifico; formam exstinguo, ornamentis omnibus spolio. )( Orno, exorno. Usus: 1. Fortunam honestam vitiis, plebem licentia deformare. Deformare aliquem, et omnibus ornamentis spoliare. Pœni Italiam deformarunt, les Carthaginois ont dévasté l’Italie. Cf. [Maculo].
2. DĒFORMO, as, avi, atum, are, a. Dessiner, esquisser, ébaucher. Syn. Depingo, primas lineas duco. Usus: Tabulam, imaginem deformare. Ille quem supra deformavi, celui que je viens de peindre, que j’ai représenté plus haut.
DĒFRAUDO, as, avi, atum, are, a. Enlever par tromperie; tromper. Syn. Decipio. Usus: Ne brevitas aures defraudet, ne longitudo obtundat. Cf. [Fraudo], [Decipio].
DĒFRĬCO, as, cŭi, cātum vel ctum, are, a. Frotter fortement. Usus: Cœpit in balneo defricari.
DĒFRINGO, is, frēgi, fractum, ere, a. Rompre, casser. Syn. Decerpo, frango. Usus: Ramum arboris defringere.
DĒFŪGĬO, is, fūgi, ere, a. Fuir, éviter. Syn. Refugio, recuso. Usus: Munus aliquod, disputationem defugere. Cf. [Vito], [Declino].
DĒFUNGOR, eris, functus sum, fungi, d. S’acquitter de, accomplir, terminer. Syn. Exantio, fungor. Usus: Bello, certamine, curis, periculis defunctus, qui a terminé la guerre; délivré des combats, des dangers, etc. Morbo, imperio defungi. Cf. [Fungor].
DĒGĔNER, ĕris, gen. omn. Dégénéré, abâtardi. Syn. Qui majorum moribus non respondet; patrii moris expers, quod ex progenie parum prosperum est. Usus: Degener animus. Cf. [Degenero].