DĒMĬNŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. Retrancher, diminuer, amoindrir. Syn. Imminuo.
DĒMĪROR, aris, atus sum, ari, d. Être fort étonné. Syn. Valde miror. Usus: Hæc te exspectasse demiror. Cf. [Miror].
DĒMISSĒ, Bassement, humblement. Syn. Humiliter. Usus: Suppliciter et demisse agere gratias. Demisse et humiliter loqui.
DĒMISSĬO, ōnis, f. Bassesse; modestie. Syn. Animi abjectio, infractio, debilitatio; item: Modestia animi. Cf. [Humilitas], [Modestia].
DĒMISSUS, a, um. Abattu; doux, modeste, simple. Syn. Humilis, fractus, sordidus; item: modestus, minime arrogans nec ambitiosus. Phras. Animo est perquam demisso, il est très modeste. Modestia animi est insigni; animo est modestissimo; præfert ubique insignem animi modestiam; a supercilio fastuque abest longissime; non elatus, non arrogans, non contumax est; non multum sibi defert, tribuit, arrogat; omni insolentia vacat; magna moderatione, modestia in omni officii parte utitur; submisse, modeste de se existimat; despicientia sui insignis est; nihil homine modestius, nihil ab omni fastu et arrogantia alienius. Usus: 1. Demisso capite perculsus domum abiit. 2. Abjectus, abattu. Sylla mœrens, demissus, afflictus. Fracto animo et demisso, non pertinax, non litigiosus, non acerbus. Cf. [Humilis], [Modestus].
DĒMĪTĬGO, as, avi, atum, are, a. Adoucir, rendre aimable. Syn. Mitigo, lenio. Usus: Nosmetipsi quotidie demitigamur, nous-mêmes, nous nous humanisons chaque jour. Cf. [Lenio].
DĒMITTO, is, mīsi, missum, ere, a. Faire descendre, abattre; — se, s’abaisser, descendre. Syn. Inclino, deprimo. )( Effero. Adv. Se penitus. Phras. 1. Nimium te demittis, vous vous abaissez trop. Æquo submissius agis; nulla decori ratione habita, plus quam par est, præter decorum te deprimis, abjicis, submittis; non sine summo dedecore animi tui magnitudinem plus æquo inflectis; dignitati tuæ parum consulis, dummodo infra omnium te pedes abjicere possis. Vix modum tenet animi illa tui demissio et abjectio. 2. Demitte te, quantum potes, humiliez-vous, autant que vous le pouvez. Dejice, submitte, deprime arrogantes spiritus tuos, animi vel magnitudinem, vel tumorem inflecte; nulli te antepone; tibi ipse displice; noli de te prædicare quidquam; noli ad honores aspirare, delatos etiam invitus suscipe; elatos spiritus inflatumque sui admiratione animum comprime, et quasi equum exultantem et lascivientem frenis ac vinculis compesce; modestiam ubique, fac, præ te feras; nihil in te elatum, nihil inflatum ac tumidum resideat; animos illos sese impotentius efferentes comprime, edoma, ac sub jugum mitte; pone arrogantes illos spiritus, ac quidquid tumoris superest, ex animo ejice. Cf. [Modestia]. Usus: Eam rem alte in pectus demisit. Metu vultum dejicere, demittere. Victores efferunt se lætitia, victi debilitantur, animosque demittunt. Cf. [Abjicio], [Deprimo], [Humilis].
DĒMO, is, dempsi, ere, a. Enlever, retrancher. Syn. Adimo, detraho. )( Addo. Usus: Sollicitudinem alicui et metum demere. Fidem fabulis demere. Alicui de molestia demere. Cf. [Aufero], [Tollo].
DĒMŌLĬOR, iris, ītus sum, iri, d. Démolir, abattre, renverser. Syn. Deturbo, dejicio, disturbo, everto, diruo, destruo. Usus: Demoliri muros, parietem, ædes. Cf. [Destruo].
DĒMŌLĪTĬO, ōnis, f. Démolition, destruction. Syn. Eversio.