DĒNĀRĬUS, ii, m. Denier, pièce de monnaie d’argent qui, dans l’origine, valait 10 as, plus tard 16. Syn. Decima pars aurei nummi, seu coronati, et pondere drachmæ fere respondens. Usus: Emere denario, quod sit mille denariorum; sperabam me ad denarios deventurum.

DĒNĔGO, as, avi, atum, are, a. Nier fortement; refuser. Syn. Inficior, nego, recuso. )( Annuo. Usus: Etiam jucunda naturæ denego. Jure denegare posset occupatio tua, quod peto. Cf. [Nego].

DĒNI, æ, a. Dix par dix, dix à dix. Syn. Decem. Usus: Puer denum annorum.

DĒNĬQUE, Enfin. Syn. Ad extremum, post omnia. Phras. Nunc denique rediit in patriam, enfin, il est revenu dans sa patrie. Tandem aliquando, diuturna mora interposita; aliquando tandem; denique ad extremum, demum postremo; post diuturnum tempus; longo temporis intervallo; cum tempus jam multum abiisset; transacto jam multorum annorum spatio; longo post tempore; interjecto longo temporis curriculo revertit in patriam; ad sua se cunabula recepit. Usus: Urbes omnes ac oppida, agri denique ipsi.

DĒNŌMĬNĀTĬO, ōnis, f. Métonymie. Figura rhetorica.

DĒNŌMĬNO, as, avi, atum, are, a. Nommer, donner un nom.

DĒNŌTO, as, avi, atum, are, a. et n. Indiquer par un signe, désigner. Syn. Designo, significo. Usus: Una epistola Mithridates Romanos in Asia omnes trucidandos denotavit. Cf. [Noto].

DENS, entis, m. Dent. Usus: Dente extenuare, mandere, molere cibum, mâcher avec les dents. Dentes evellere, eximere, arracher. Dentes emittit, il fait ses dents. Dentes mobiles confirmare; vacillantes dentes confirmare; dentium mobilitates firmare, raffermir, arranger des dents qui branlent. Dente maledico aliquem carpere, attaquer avec les dents de la médisance. Terrorem dentium crepitus insequitur.

DENSUS, a, um. Épais, pressé, serré. Syn. Creber, crassus, confertus, spissus, stipatus, concretus. )( Rarus. Usus: Silva densa atque aspera. Loca silvestribus sepibus densa.

DENTĀTUS, a, um, Mordant, pénétrant. Syn. Mordax. Usus: Charta dentata res agetur, on fera la chose sur du papier poli (avec une dent de sanglier).