DESPONDĔO, es, spondi, sponsum, ere, a. Promettre. Syn. Paciscor, promitto, destino, spondeo. Usus: Filiam suam alicui despondere. Lentulus Hortensii sibi domum despondit, se promettre. Desponsam mihi laudem præripuit, et destinatam provinciam. Spes mihi nulla despondetur, cet espoir ne se réalisera pas. Animos despondere, perdre courage.
DESTĬNO, as, avi, atum, are, a. Arrêter, fixer; désigner. Syn. Designo, decerno, constituo, attribuo, despondeo. Usus: Animo, animis, in animo aliquid destinare et designare. Necem alteri destinare. Destinata hora adero. Cf. [Propono], [Statuo].
DESTĬTŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. Abandonner; tromper. Syn. Desero. Usus: Roscius miseros socios induxit, decepit, destituit. Res suas, fortunas destituere. Viri boni sæpe illusi et destituti. Cf. [Relinquo], [Desero].
DESTĬTŪTĬO, ōnis, f. Abandon, infidélité. Syn. Derelictio, desertio. Usus: Destitutione illa perculsus hæsit.
DESTRŬO, is, struxi, structum, ere, a. Détruire, ruiner. Syn. Tollo, deleo, diruo, everto, diripio, excido, excindo, convello, vasto, opprimo, exstinguo, dissolvo, disturbo, demolior, nullum vestigium relinquo, ruinam edo, exstinguo et funditus deleo. )( Construo, ædifico, coagmento. Phras. 1. Hostis urbem destruxit, l’ennemi ruina la ville. Diruit, afflixit, inflammavit, funestavit; saxis, ignibus, ferro vastitatem urbi attulit, intulit; muros ab imo subruit; ad solum diruit; sedes tectaque convellit; urbem tectorum excisione dissipavit; dejecta murorum fundamenta, ne quod urbis vestigium exstaret; parietes cuniculis subrui jussit; templa ruinis et ignibus deleta, aditus demolitione sublati, disturbata tecta, exscisæ et complanatæ domus; vici deusti; labefactata vectibus et convulsa publica monumenta; urbs tota ab hoste excisa ac eversa, sic, ut præter famam nihil urbis in urbe duraret, permaneret. Cf. [Vasto], [Everto]. 2. Pons destructus est, le pont fut rompu. Pontis compages crebris fluctibus verberatæ se laxabant; nulla tam firma moles erat, quam non exederent undæ per operum nexus manantes; interruptus aquarum incursu, pons ruina oppressus est; impulsi in latus pontis ruinæ pendebant; pontium capita a fundamentis proruta jacebant; convulsis pontium monimentis tabulata ac trabes in fluctus sparsæ sunt. Pontis facta demolitio est. 3. Annibal Italiam fœde destruxit, Annibal saccagea l’Italie. Annibal Italiam, effusis ac dissipatis pulcherrimæ regionis fructibus, ad exitium et vastitatem vocavit. Italiæ terror, vexator, perditor, afflictor, eversor, exterminator, Annibal, Romanam rem graviter labefactavit; magnis editis ruinis, magnis plagis impositis ac inflictis, Romanas opes vastatione fregit ac prostravit; cæde ac incendio omnia complevit; rempublicam multis cladibus attrivit, debilitavit, præcipitem dedit. Hujus crudelitate jacuit Italia prostrata, perculsa et abjecta, summis calamitatibus fracta et afflicta; hujus rapacitate lacerata, exhausta, exinanita; deleta scelere et exterminata; direpta ab Annibale Italia, ac barbaris condonata; belli impetu perculsa, ac prostrata; omnibus partibus quassata ac labefactata. Cf. [Vasto], [Bellum], [Damnum], [Populor]. Usus: Navem, ædificium destruit facillime, qui construxit.
DĒSŬBĬTO, Tout à coup, soudain. Syn. Subito.
DĔSŪDO, as, avi, atum, are, n. Suer beaucoup, suer. Syn. Sudo, nitor, laboro. Usus: Desudare atque elaborare in re aliqua. Cf. [Laboro], [Contendo].
DĒSŬĒFĂCĬO, is, fēci, factum, ere, a. Déshabituer. Syn. Consuetudinem tollo. Phras. A dicendo prope desuefactus sum, j’ai presque perdu l’habitude de parler en public. Prope oblivio me cepit dicendi; ea orandi consuetudo prope mihi detracta est; is dicendi usus prope exolevit. Usus: Multitudinem jam a concionibus desuefactam ad veterem consuetudinem revocavit.
DĒSŬESCO, is, sŭēvi, sŭētum, ere, a. et n. Déshabituer; se déshabituer. Usus: Res dudum desueta, usage depuis longtemps aboli.
DĒSŬĒTŪDO, ĭnis, f. Perte d’une habitude. Usus: Populus desuetudine armorum mollior.