DĬCRŎTUM, i, n. Navire à deux rangs de rames. Syn. Navigium duplici serie remorum instructum. Epith. Bona. Usus: Bono dicroto navigabam.
DICTĀTA, ōrum, n. pl. Dictée, leçon, cahier. Syn. Quæ magistri pueris dictant. Usus: Ipsa quasi dictata a te redduntur. Eadem dictata recantare.
DICTĀTOR, ōris, m. Dictateur. Syn. Summa Romanæ reipublicæ potestas, magister populi. Epith. Perpetuus, perspicuus, invidiosus, proximus. Usus: Dictatorem facere, efficere, dicere.
DICTĀTŌRĬUS, a, um, De dictateur. Usus: Gladius dictatorius.
DICTĀTŪRA, æ, f. Dictature. Syn. Dictatoris munus. Epith. Perpetua. Usus: Dictaturam exercere, abdicare.
DICTĒRĬUM, ii, n. Bon mot, brocard. Syn. False dictum. Usus: Quæ false, breviter, acute dicimus, dicteria vocantur. Cf. [Jocus], [Facetia].
DICTĬO, ōnis, Action de dire; conversation, entretien. Syn. Oratio, dicendi genus; actio. Epith. Attica, forensis, perpetua, popularis, reliqua, tota. Subitæ, oratoriæ. Usus: Se in dictionibus exercere. In forensibus causis mea dictio versatur. Dictionem totam in partes dividere oportet. Pro vocabulo uno, verbo uno, parole, minus latinum est.
DICTĬTO, as, avi, atum, are, a. Dire souvent. Syn. Sæpe dico. Usus: Causas dictitare.
DICTO, as, avi, atum, are, a. Dire, dicter. Syn. Dico, quæ alius excipiat. Usus: Orationem, epistolam dictare ad verbum.