DISCURRO, is, curri, cursum, ere, n. et a. Courir de tous côtés. Usus: Signo dato juventus Romana ad rapiendas virgines discurrit. (Pro Dissero, discourir, vulg. est.)
DISCURSŬS, ūs, m. Action de courir çà et là. Usus: Præcipiti discursu passim se fugæ mandat. (Pro sermone, aut colloquio, discours, vulg. est.)
DISCUS, i, m. Disque, palet. Syn. Patina.
DISCŬTĬO, is, cussi, cussum, ere, a. Dissiper, écarter. Syn. Dispello, removeo, tollo, perturbo, disjicio. Usus: 1. Periculum consilio, factionem armis discutere, et comprimere. 2. Captiones alicujus et fraudes discutere, débrouiller.
DĬSERTĒ, Éloquemment. Syn. Docte, perite. Usus: Diserte et copiose dicere. Cf. [Eloquenter].
DĬSERTUS, a, um, Instruit, habile; disert, éloquent. Syn. Doctus, peritus. Usus: Disertos novi multos, eloquentem neminem. Disertissima oratio. Cf. [Eloquens].
DISJĬCĬO, is, jēci, jectum, ere, a. Jeter çà et là, disperser. Syn. Dispergo. Usus: Res disjectas et dispersas colligere. Cf. [Dissipo].
DISJUNCTĬO, ōnis, f. Séparation. Syn. Separatio. Epith. Falsa, molestissima, vera. Usus: Animorum disjunctio dissensionem facit. Cf. [Discordia].
DISJUNCTUS, a, um, Séparé. Syn. Procul remotus, discrepans, distans. Usus: Vita a cupiditatibus maxime disjuncta, cum officio conjuncta. Mores ejus longe a tali scelere disjuncti; populus a senatu disjunctus. Cf. [Alienus], [Discors].
DISJUNGO, is, junxi, junctum, ere, a. Séparer; désunir. Syn. Separo, abalieno, distraho; dissidium, dissensionem, abalienationem, disjunctionem facio. )( Conjungo. Adv. Longe, longissime, maxime a cupiditate, procul. Usus: Hominem amicum a me, a mea familiaritate, amicitia disjunxisti. Disjungere jumenta. Ab oratoria me disjungo. Cf. [Alieno], [Dirimo], [Amicitia].