DISPAR, ris, omn. gen. Dissemblable. Syn. Disparilis, dissimilis, diversus, varius, impar. Adv. Multum, longe. Usus: Varia et dispar conditio; dispares mores, disparia studia sequuntur. Par dignitas, dispar fortuna. Disparibus ætatibus alia placent. Cf. [Dissimilis].
DISPĂRĀTUS, a, um, Opposé, contradictoire. (Vulg. Contradictorium). Usus: Disparatum est, quod ab aliqua re per oppositionem negationis separatur; ut: sapere, non sapere.
DISPĂRĬLIS, e, gen. com. Différent. Syn. Dispar.
DISPELLO, is, pŭli, pulsum, ere, a. Dissiper. Syn. Discutio. Usus: Caliginem ab oculis dispellere. Cf. [Pello].
DISPENDĬUM, ii, n. Dépense, frais. Syn. Quod immoderate, et consulte expenditur. Usus: Rem confeci sine sumptu, sine dispendio. Cf. [Detrimentum], [Damnum].
DISPENSĀTĬO, ōnis, f. Administration. Syn. Procuratio, administratio. Usus: Ærarii dispensationem suscipere, dare alicui et committere. Senatus ei hanc dispensationem eripuit. (Pro solutione a legibus, dispense, vulg. est.)
DISPENSĀTOR, ōris, m. Économe, intendant. Syn. Distributor. Usus: Rationem a dispensatore accipere. Cf. [Promus condus].
DISPENSO, as, avi, atum, are, a. Administrer; distribuer. Syn. Dispono, procuro. Usus: Res domesticas dispensare. Inventa ordine dispensare et disponere. (Dispensare cum aliquo, vulg. est), dispenser. Latine dicendum: legibus aliquem solvere; legis gratiam facere; sacramenti religione solvere, dispenser du serment.
DISPERDĬTĬO, ōnis, f. Destruction, ruine. Syn. Ruina. Usus: Antonius ad disperditionem urbis venire conatur. Cf. [Damnum].
DISPERDO, is, dĭdi, dĭtum, ere, a. Perdre entièrement, ruiner. Syn. Dissipo. Usus: Possessiones a moribus acceptas disperdere. Cf. [Perdo], [Consumo].