DISPĔRĔO, is, ii, ire, n. Périr entièrement. Syn. Pereo. Usus: An pecuniam disperire patieris? Cf. [Pereo].
DISPERGO, is, spersi, spersum, ere, a. Répandre çà et là. Syn. Disjicio, dissipo, inspergo, respergo. Adv. Confuse, membratim, late, longe lateque. Usus: Cur DEUS tot mortifera terra marique disperserit, etc. Bellum longe lateque dispersum. Dispersa cogere. Cf. [Dissipo].
DISPERSĒ, Çà et là, sans suite. Syn. Diffuse. Usus: Res disperse et diffuse dictæ.
DISPERSĬO, ōnis, f. Dispersion. Syn. Dissipatio. Usus: Dispersione civium urbs infirmatur.
DISPERTĬO et DISPARTĬO, is, īvi, vel ii, ītum, ire, Distribuer, partager. Syn. Divido, distribuo, distinguo. Adv. Æqualiter, valde. Usus: Dispertire orationem in membra. Tempora laboris et otii dispertire. Bona, pecunias dispertire. Leges et exempla civitatibus dispertire. Aliquid dispartire in minima. Juris consulti simplicia in infinita dispartiuntur. Cf. [Divido], [Partior].
DISPERTĬOR et DISPARTĬOR, iris, itus sum, iri, d. Ut superius.
DISPĬCĬO, is, spexi, spectum, ere, a. Bien voir, distinguer. Syn. Video, nosco, intelligo. Usus: Imbecillis animus verum dispicere non potest. Acie mentis futura dispicere. Si quid dispicere cœpero, scribam ad te. Cf. [Nosco].
DISPLĬCĔO, es, ŭi, ĭtum, ere, n. Déplaire. Syn. Odiosus sum, injucundus sum. )( Placeo, arrideo. Adv. Vehementer, vehementius, vehementissime. Phras. Displicuit illi, il lui déplut. Male id habebat hominem; concoquere id non poterat; ea re offendebatur animus; vehementer ab eo reclamatum est; non delectabat hominem is sermo; haud probabatur; ægre, graviter molesteque ferebat id; molestiam haud parvam capiebat animo. Usus: Displicet mihi consilium tuum. Cf. [Odiosus], [Molestus].
DISPLŌDO, is, plōsi, plōsum, ere, a. Éclater avec bruit. Usus: Res Sicula displosa ac disrupta.
DISPŎLĬO, as, avi, atum, are, a. Dépouiller. Syn. Spolio, despolio, privo. Usus: Honore aliquem dispoliare. Cf. [Spolio].