DISSENTĀNĔUS, a, um, Opposé, différent. )( Consentaneus. Usus: Vel similia, vel dissimilia, consentanea, aut dissentanea.
DISSENTĬO, is, sensi, sensum, ire, n. Être d’un avis différent, ne pas s’entendre. Syn. Dissideo, discrepo, inter nos dissensio est, in alia opinione, vel voluntate sum, in alia omnia eo, vel discedo. Adv. Honeste, longe, magnopere, occulte, tantopere, valde, vehementer, vehementissime, multum, gravissime. Phras. 1. Dissentiunt auctores, les auteurs sont d’un avis différent. Discrepant, discordant, dissident inter se auctores; pugnant secum scriptores; tendunt in diversum auctores; variant auctores; auctores in diversum trahunt; differunt inter se auctorum sententiæ, magna est inter auctores opinionum dissimilitudo. 2. Opinione dissentimus, non voluntate, nos opinions diffèrent, mais non pas nos cœurs. Non idem sensus est, eadem tamen voluntas; diversa sentimus, eadem tamen volumus, opinionum est inter nos dissimilitudo, non est animorum. Animorum consensus est inter nos, opinionum tamen dissensio. Nostræ sententiæ non congruunt; cum tamen animi nostri in amore consentiant. Discrepant sententiæ nostræ, cum tamen æque inter nos amemus: cum mutuus inter nos amor sit. Non idem judicium inter nos est, eadem tamen benevolentia. 3. Consulum alter dissensit, l’un des deux consuls ne fut pas du même avis. Non idem visum est, non idem placuit, non idem probabatur consulum alteri; opinionum dissensione discrepabant consules; non idem sed aliter, diverse, varie sentiebat; in alia omnia ibat consulum alter; consiliis obstitit, intercessit. Cf. [Congruo], [Consentio], [Discordo], [Discrepo], [Sententia]. Usus: Galli a cæterarum gentium more dissentiunt. Verba factis, vita orationi dissentit.
DISSĔRO, is, sĕrŭi, sertum, ere, a. et n. Discourir, discuter. Syn. Disputo, dico. Adv. Abscondite, acerrime, accurate, accuratius, acute, acutius, acutissime, anguste, argute, bene, brevius, commodius, copiose, dialectice, diutius, docte, dupliciter, durius, græce, uberius, inepte, latius, latine, nervosius, præclare, plurimum, prudenter, recte, remissius, splendidius, subtiliter, subtilius, tenuiter, verissime. Usus: Multa subtiliter de immortalitate animorum Socrates. Inter eos disseritur. Cf. [Disputo], [Confero].
DISSĬDĔO, es, sēdi, sessum, ere, n. Être séparé, en désaccord, en guerre. Syn. Dissentio, discordo. )( Congruo. Adv. Leviter, paululum, plurimum. Usus: Non cum homine, sed cum causa dissideo. Animis et voluntate, moribus et studiis inter se dissident et discordant. Armis etiam et castris dissidebamus. Cf. [Dissentio], [Discordia], [Altercor].
DISSĬDĬUM, ii, n. Mésintelligence, désunion. Syn. Dissensio, divortium. Epith. Justum, magnum, crudelissimum. Usus: Odia, dissidia, discordiæ inde enatæ sunt. Doce, qua causa dissidium factum sit. Cf. [Discordia].
DISSĬLĬO, is, lŭi, sultum, ire, n. Éclater, crever, s’entr’ouvrir. Syn. Crepo, frangor, disrumpor. Usus: Nimio dissiluere frigore corpora.
DISSĬMĬLĬS, e, gen. com. Différent, dissemblable. Syn. Dispar, cum aliquo dissimilitudinem habens. Adv. Longe. Phras. 1. Fratres sæpe inter se dissimiles sunt, souvent les frères ont des caractères différents. Quasi natura ac genere disjuncti sint, ita animo et voluntate dissident; moribus inter se longissime remoti; magna naturarum differentia, diversis inter se voluntatibus, distractisque sententiis, dispari conditione, sermone, moribus dissoni; quibus non mos, non vultus, non lingua communis; alter ab altero abhorret. Cf. [Differo]. 2. Non multum dissimilis est parenti, il a à peu près le même caractère que son père. Non multum aberrat a moribus parentis; non longe hunc a paternis moribus genus abstulit; non magna est morum dissensio ac discrepantia; non longe a paternis moribus disjunctus est; non longe abest a parentis moribus; non multum abludit a paternis moribus; parentem non vultu magis, quam moribus reddit, repræsentat. Cf. [Degenero]. Usus: Aliquis mei dissimilis. Homo virtute et vita illius longe dissimilis.
DISSĬMĬLĬTER, Différemment, autrement. Syn. Dissimili ratione. Usus: Res dissimiliter radicatæ.
DISSĬMĬLĬTŪDO, ĭnis, f. Dissemblance, différence. Syn. Varietas, distantia, discrepantia, differentia. Epith. Incredibilis, tanta. Usus: Genus institutorum dissimilitudinem habet cum illius vivendi ratione. Locorum, morum, civitatum, legum dissimilitudo. Cf. [Varietas], [Dissimili].
DISSĬMŬLANTER, En dissimulant, in secret. Syn. Obscure. Usus: Non dissimulanter iratus.