DISSĬMŬLANTĬA, æ, f. Dissimulation, feinte. Syn. Dissimulatio.
DISSĬMŬLĂTĬO, ōnis, f. Dissimulation, feinte. Epith. Perjucunda, urbana. Usus: Dissimulatio est, cum alia dicuntur, ac sentias. Dissimulatione uti. Aliquando evolutus es ex illis integumentis dissimulationis tuæ. Ex omni vita simulatio atque dissimulatio tollenda est. Cf. [Dissimulo].
DISSĬMŬLĀTOR, ōris, m. Qui dissimule, qui cache. Usus: Dissimulatores studiorum.
DISSĬMŬLO, as, avi, atum, are, a. Dissimuler, cacher. Syn. Occulto, conniveo. Phras. 1. Cupiebam dissimulare dolorem animi mei, je voulais cacher la douleur de mon âme. Animi vulnus vultu tegere, et taciturnitate celare: dissimulatione obtegere; plagam illam tacitus concoquere; fronte occultare, et quasi per dissimulationem premere cupiebam; obscure et dissimulanter ferre; conceptum animo dolorem premere satagebam; cavebam, ne quo se indicio latens animi dolor proderet, ne qua frontis nubecula acceptæ in animo plagæ indicium faceret; omnem illam molestiam animi tacitus apud me devorare cupiebam. 2. Dissimulavit ille injuriæ sensum, il dissimula le sentiment de l’injure qu’il avait reçue. Animo magis, quam vultu eam accepit injuriam, criminationem; ad tam atrocem injuriam vultus tamen constitit gravis et serenus; infracto ad criminationem animo, vultus constantia non respondit. Vultum, quominus animi imbecillitati responderet, obsequeretur, in potestate habuit; vultum finxit hominis ab injuriæ sensu alieni. Injuriæ sensum ingenti compressit animo, tacitum tulit; fefellit intuentes oris species ab injuriæ sensu intacta et aliena; injuriam tacite habuit, passusque est. Usus: Fingere, dissimulare, obtegere. Non id obscure ferebat, nec dissimulare poterat. Aliquid silentio dissimulare. Occultant ac dissimulant appetitum voluptatis Epicurei.
DĬSSĬPĀBĬLIS, e, gen. com. Qui se dissipe, qui s’évapore facilement. Usus: Aer natura maxime instabilis et dissipabilis.
DISSĬPĀTĬO, ōnis, f. Dissipation, gaspillage. Syn. Dissolutio. Usus: Dissipatio pecuniæ publicæ.
DISSĬPO, as, avi atum, are, a. Répandre çà et là; consumer, perdre, dissiper. Syn. Disperdo, dispergo, dissolvo, diffundo, consumo, conficio, distraho. )( Contraho, connecto. Phras. Rem tuam dissipas, vous gaspilles votre fortune. Rem tuam perdis, disperdis, consumis; in luxum erogas. Rem partam, quæsitam, comparatam, congestam summis laboribus majorum tuorum, quam majorum tuorum summa collegit industria, inaniter conficis. Cf. [Consumo], [Dilapido], [Prodigo], [Abligurio], [Nepos], [Helluor].
DISSŎCĬO, as, avi, atum, are, a. Séparer; désunir, diviser. Syn. Disjungo. Morum dissimilitudo dissociat amicitias. Cf. [Separo].
DISSŎLŪBĬLIS, e, gen. com. Séparable, divisible. Syn. Dissipabilis. )( Indissolubilis. Usus: Coagmentatio dissolubilis.
DISSOLVO, is, solui, sŏlūtum, ere, a. Séparer, désunir; payer. Syn. Solvo, ære alieno me libero, dirimo, disjungo, resolvo. )( Connecto. Adv. Festive, separatim, omnino, melius, prorsus. Phras. Amicitia recens facile dissolvitur, une amitié récente se détruit facilement. Perfringitur, divellitur, labefactatur, præciditur facile conglutinatio recens animorum. Cf. [Amicitia], [Dirimo]. Usus: 1. Pecuniam creditori dissolvere, payer ses dettes. 2. Dirimo, disjungo, désunir, séparer. Amicitiam, societatem, dissolvere. Facilius est apta dissolvere, quam dissipata connectere. 3. Resolvo, réfuter. Dialectici multa inveniunt, quæ nec ipsi possunt dissolvere. 4. Tollo, infringo, détruire. Dissolvere potestatem, renverser la puissance de qqn.