DISSŎLŪTĒ, Lâchement, mollement. Syn. Remisse, indulgenter, negligenter, ignave. Usus: Non quidem severe, sed nec dissolute res confecta est. Nec crudeliter punire, nec dissolute remittere.
DISSŎLŪTĬO, ōnis, f. Lâcheté, mollesse; réfutation. Syn. Resolutio, infirmatio, confutatio, rejectio. )( Constructio. Usus: Mors est dissolutio naturæ. An hæc lex, an legum omnium dissolutio? An humanitas appellanda est in acerbissima injuria, remissio animi et dissolutio?
DISSŎLŪTUS, a, um, Lâche, mou, paresseux. Syn. Nimium remissus, negligens, effeminatus. )( Fortis, animosus, intentus, diligens. Usus: 1. Dissolutus, perditus, profusus. Dissoluto animo, imprudenti licentia. Dissolutus in re familiari et negligens. 2. Infirmatus, fractus, dissipatus, afflictus, disjoint, détruit. Ars quæ rem dissolutam coagmentaret. Leges dissolutæ. Cf. [Negligens], [Mollis].
DISSŎNUS, a, um, Dissonant, discordant, confus. Usus: Dissonum quid et tumultuosum canere videntur.
DISSUĀDĔO, es, suāsi, suāsum, ere, n. et a. Dissuader, détourner. Syn. Deterreo, a sententia avoco, dissuasor sum. )( Auctor sum. Usus: Dissuadere legem; de sententia, de proposito abducere. Cf. [Absterreo], [Abduco], [Avoco], [Deduco], [Dehortor], [Deterreo].
DISSŬĀSĬO, ōnis, f. Action de dissuader. )( Suasio. Usus: Dissuasio legis.
DISSUĀSOR, ōris, m. Celui qui dissuade, qui détourne. )( Auctor. Usus: Dissuasor consilii mei.
DISSUĀVĬOR, aris, ari, d. Baiser tendrement. Syn. Cum voluptate osculor. Usus: Te vel in medio foro dissuaviabor. Cf. [Osculor].
DISSŬO, is, ūtum, ere, a. Découdre. Syn. Sensim, paulatim dissolvo. Usus: Dissuendæ sunt amicitiæ, non discindendæ, il faut dénouer insensiblement. Cf. [Dissolvo], [Separo].
DISTANTĬA, æ, f. Différence; éloignement. Syn. Differentia, discrimen. Usus: Magna est inter eos morum et studiorum distantia. Distantia locorum. Cf. [Longe].