DĬŪTĬNUS, a, um, Qui dure longtemps, de longue durée. Syn. Diuturnus, longinquus. Usus: Errore, morbo diutino tenebatur. Cf. [Diuturnus].
DĬŪTURNĬTAS, ātis, f. Longue durée. Longinquitas temporis, vel temporum; magnus numerus dierum. Usus: Diuturnitas pacis rempublicam firmavit. Diuturnitas maximos luctus vetustate tollit. Diuturnitas gloriæ, memoriæ.
DĬŪTURNUS, a, um, Qui dure longtemps. Syn. Diutinus, longus, longinqui temporis, longinquus. Phras. Diuturno morbo laboravit, il fut longtemps malade. Longinquo morbo implicatus jacuit, diutino morbo tenebatur; dolor morbi diuturnitate productus est; magnam anni partem ægrotabat. Usus: Nihil simulatum diuturnum. Diuturna sitis.
DĪVĀRĬCO, as, atum, are, a. Écarteler. Syn. Cruribus distrahor. Usus: Divaricari hominem ac deligari jubet.
DĪVELLO, is, velli, vulsum, ere, a. Séparer de force. Syn. Distraho, separo. )( Conjungo. Adv. Ægre. Usus: Nemo eum a me divellet ac distrahet. Magno dolore a te divellor. Cf. [Separo].
DĪVENDO, is, vendĭdi, vendĭtum, ere, a. Vendre (en détail). Usus: Bona sua divendere. Cf. [Vendo].
DĪVERSĒ, Diversement. Syn. Varie, non uno modo, alio atque alio modo.
DĪVERSOR, aris, atus sum, ari, d. Loger en voyage, prendre gîte. Syn. Apud hospitem sum, versor, utor hospitio. Usus: Tua in domo diversabor. Vedius Romæ apud Pompeium diversatus est admodum laute.
DĪVERSOR, ōris, m. Celui qui loge qque part, hôte. Syn. Hospes, qui recipitur, qui divertit. Usus: Caupo eum cum quibusdam diversoribus assequitur.
DĪVERSŌRĬŎLUM, i, n. Petite auberge.