DĪVERSŌRĬUM, i, n. Hôtellerie, auberge. Syn. Hospitium. Epith. Aptum, peropportunum. Usus: Varro villam illam studiorum voluit, non libidinum diversorium. Requiescam in tuo sermone, ut quodam opportuno diversorio. Ex vita discedo, tanquam ex diversorio.
DĪVERSUS, a, um, Écarté; divers, différent. Syn. Varius, dispar, non idem, distans, impar, dissimilis, disjunctus, contrarius, fere totus alter, alius, disparilis. )( Idem. Adv. Longe, longissime, maxime. Usus: Hoc est diversum a reliquis. Varia et diversa instituta multum inter se distantia. Cf. [Dissimilis], [Alius], [Dispar].
DĪVERTĬCŎLUM, i, n. Chemin écarté, détour. Syn. Flexio viæ, anfractus. Usus: Quæ diverticula, quas flexiones quæris? Fraudis diverticulum mox reperit. Ne diverticula peccatis darentur.
DĪVERTO, is, verti, versum, ere, n. Aller loger chez qqn; s’éloigner du chemin. Syn. Divertor, diversor; de via decedo. Usus: Apud hospitem amicum divertere. Redeamus unde divertimus. Cf. [Digredior], [Digressio].
DĬVES, ĭtis, gen. omn. Riche. Syn. Locuples, copiosus, opulentus, pecuniosus, fortunatus, beatus, opibus affluens, omnibus copiis circumfluens, copiis præditus, omni copiarum genere abundans, divitiis affluens, bene nummatus, a re paratus, a re firmus, a divitiis instructus, omnibus rebus ornatus, copiis amplissimus, bene peculiatus; homo re ampla et prolixa; pecunia princeps; cui amplissimæ fortunæ sunt; cui effuse affluunt opes; divitiis potens, præpollens; qui copia argenti aurique abundat; divitiis florens; opibus elatus; homo re fortunisque auctior; cui fortunæ auctæ et exaggeratæ; qui rem, qui copias, qui facultates habet; qui a fortuna instructissimus est, a re familiari paratissimus; qui opibus valet; divitiis refertus, munitus; qui rem possidet amplissimam; opibus auctus est amplissimis; cui facultates, opes, copiæ sunt maximæ; cui magnam bonorum copiam fortuna elargita est; qui fortunæ muneribus egregie ornatus est; cui res domestica, familiaris ampla et copiosa. )( Pauper. Usus: Dives animus est, non arca. Soli sapientes divites. Cf. [Divitiæ], [Copiæ], [Pecunia].
DĪVEXO, as, avi, atum, are, a. Ravager, dévaster. Syn. Vasto. Adv. Fœde. Usus: Omnia divexare et diripere. Cf. [Vexo].
DĪVĬDO, is, vīsi, vīsum, ere, a. Diviser, partager; séparer (des ennemis). Syn. Distribuo, partior, dispartior, dispertior, in partes tribuo, seco, digero, distinguo, discrimino, distraho, segrego, excludo. )( Conjungo, confundo, commisceo. Adv. Acute, æqualiter, articulatim, ineleganter, infinite, subtiliter, passim, ultro citroque, late. Phras. Dividere exercitum, diviser son armée en plusieurs corps. Bipartito ducere; militem partiri; in multas, parvasque partes carpere; in diversas regiones distrahere, diducere, latius distribuere, in duas partes abscindere exercitum; dimittere plures manus; diducere militem; vires dispartiri.
DĪVĬDŬUS, a, um, Divisible. Syn. Quod recipit divisionem. Usus: Dissolubile et dividuum est omne animal mortale. Materia dividua gignitur.
DĪVĪNĀTĬO, ōnis, f. Divination, art de deviner. Syn. Vaticinatio, augurium, prædictio, præsensio, scientia rerum futurarum, auguratio, ariolatio, oraculum, conjectura. Epith. Artificiosa, naturalis, opinabilis, vera. Usus: 1. Nescio qua animi divinatione hoc præsensi. Eo rem adducam, ut divinatione non sit opus. 2. Genus causæ, quo de accusatore constituendo quæritur. Divinatio in Verrem. Cf. [Conjectura].
DĪVĪNĒ, Divinement, parfaitement. Syn. Divinitus. Usus: Multa divine præsensa et prædicta reperiuntur.