DŬELLUM, i, n. Guerre, combat. Syn. Bellum. Epith. Justum, grave. Usus: Antiqui nomina contrahebant, ut duellum, bellum. (Pro certamine singulari inter duos, duel, vulg. est.)
DULCĒDO, ĭnis, f. Douceur, charme, attrait. Syn. Dulcitudo. Epith. Concepta, maxima. Usus: Dulcedine quadam gloriæ moti, commoti, capti, depravati juvenes. Voluptas maxima dulcedine sensum movet. Pecuniæ dulcedine non capior. Ingenti dulcedine, summa suavitate me tua oratio perfundit.
DULCESCO, is, ere, n. S’adoucir. Usus: Uva maturata dulcescit.
DULCIS, e, gen. com. Doux. Syn. Suavis, carus, jucundus. )( Amarus. Adv. Valde. Phras. Dulce mihi est audire, il m’est doux d’entendre. Cantus is sensui suaviter blanditur; sensus dulciter ac jucunde movet; dulcedine quadam capior, perfundor, ista cum audio. Usus: Epistola dulcissima. Ingenium ejus tam dulce, quam acetum Ægyptium. Cf. [Suavis], [Jucundus], [Carus].
DULCĬTER, Agréablement. Syn. Jucunde, suaviter.
DULCĬTŪDO, ĭnis, f. Douceur. Syn. Dulcedo. Usus: Dulcitudo orationis. Gustatus præter cæteros sensus dulcitudine commovetur.
DUM, Tandis que. Usus: 1. Hæc dum Romæ geruntur. 2. Donec, jusqu’à ce que. Mane tantisper, dum redeam. Nihil ei longius videbatur, quam dum nuntius rediret. 3. Adhuc, nondum, encore. Nihil dum audieram. Neque dum is locus satis. 4. Dummodo, pourvu que. Age, quod lubet, dum Romæ ne sis. Nihil mea curo, dum rempublicam conservem. 5. Quamdiu, aussi longtemps que, tant que. Utere rebus meis, dum velis.
DŪMĒTUM, i, n. Lieu couvert de buissons. Syn. Locus dumis consitus, spinis abundans. Usus: Septum undique, et vestitum vepribus et dumetis locum quæsivi.
DUMMŎDO, Pourvu que. Syn. Dum, dum tamen, si modo, dum ut, modo ut. Usus: Omnia negligunt, dummodo potentes evadant.
DŪMŌSUS, a, um, Couvert de buissons. Syn. Spinosus, vepribus plenus. Usus: Locus, rupes dumosa.