EFFLĀGĬTĀTŬS, ūs, m. Ut superius. Syn. Efflagitatio.
EFFLĀGĬTO, as, avi, atum, are, a. Demander avec instance. Syn. Vehementer, magnopere flagito. Usus: Auxilium efflagitare et misericordiam. Cum epistolam a me convicio efflagites. Cf. [Peto].
EFFLICTIM, Violemment, ardemment. Valde, vehementer. Usus: Efflictim deperire aliquem.
EFFLO, as, avi, atum, are, a. Rendre, exhaler. Syn. Emitto, flo. Adv. Graviter. Usus: Agere animam et efflare. Cf. [Flo].
EFFLŌRESCO, is, rŭi, rescere, n. Fleurir. Syn. Splendesco, eluceo, eniteo, exsisto, mano. Tribuitur iis, quæ cum copia quadam et venustate ex alio, ut flores ex caliculis, se exserunt, et evolvunt. Adv. Penitus. Usus: E multa rerum cognitione oratio efflorescit; e familiaritate amor, ex asperitate vitæ castimonia efflorescit. Efflorescere laudibus ingenii. Cf. [Floreo].
EFFLŬO, is, fluxi, fluxum, ere, n. Couler. Syn. Elabor, excido, abeo. )( Influo. Adv. Plane. Phras. Rhenus in mare effluit, le Rhin se jette dans la mer. In mare editur; in mare se evolvit; mari miscetur; in mare se exonerat; in mare præcipitat; mare Rheno flumine augetur; in mare lapsu suo profluit et infertur Rhenus; in mare devolvitur. Cf. [Flumen]. Usus: Animo, memoria dudum illa effluxere, quæ tu arcana putabas. Vita, ætas, tempus, voluptates effluunt, et momento dilabuntur. Cum sanguine vita effluxit. Nihil mihi deest, nec abundat, aut effluit. Cf. [Fluo], [Elabor], [Tempus].
EFFŎDĬO, fōdi, fossum, ere, a. Creuser; déterrer. Syn. Eruo, terram altius molior, e cavernis terræ metalla elicio. Usus: Marcelli memoria meum pectus effodit. Aurum effodere. Cf. [Fodio].
EFFOR, aris, atus sum, ari, d. Exprimer, énoncer, émettre. Syn. Loquor, enuntio. Usus: Nullum verbum effari potuit.
EFFRĒNĀTĒ, D’une manière effrénée, sans retenue. Syn. Temere. Usus: Effrenate in hostem irrupit legio.
EFFRĒNĀTĬO, ōnis, f. Débordement, licence. Syn. Impotentia, insolentia. Usus: Quæ effrenatio impotentis animi. Cf. [Licentia].