EFFRĒNĀTUS, a, um, Effréné, déréglé. Syn. Projectus, præceps, indomitus, furiosus, impotens. )( Domitus. Usus: O libidinem! o cupiditatem, effrenatam! Homines secundis rebus effrenatos, sibi præsidentes, in gyrum rationis ducere oportet.
EFFRĒNUS, a, um, Qui n’a plus de frein. Usus: Effreno equo in medios ignes infertur.
EFFRINGO, is, frēgi, fractum, ere, a. Rompre, briser. Syn. Frango, perfringo, revello, convello. Usus: Fores effringere. Convulsis repagulis, effractis valvis, revulsis claustris domum compilant.
EFFŬGĬO, is, fūgi, ere, 1. n. S’enfuir. 2. a. Éviter, échapper. Syn. Evito, elabor, evolo. )( Incido, occurro. Phras. Periculum effugit, il échappa au danger. Eripuit se instanti periculo; ex communi exitio unus evasit; periculum fuga declinavit; idem, qui tot cives afflixit, casus hunc unum transiit. Cf. [Periculum], [Fugio], [Vito], [Evado]. Usus: Vix omnem offensionem, crimen, maledictum, suspicionem effugies. Mori, et tanquam ex incendio effugere fortunæ. Nihil te effugiet, rescies omnia. Cf. [Vito].
EFFŬGĬUM, ii, n. Fuite; moyen d’évasion. Syn. Refugium, profugium. Usus: Effugium quærere, consequi, habere. Patet tibi effugium.
EFFULGĔO, es, fulsi, ere, n. Briller. Usus: Sol inter graves imbre nubes effulgens. Cf. [Fulgeo].
EFFUNDO, is, fūdi, fūsum, ere, a. Répandre. Syn. Profundo, emitto. )( Infundo. Phras. Iram suam in me effudit omnem, il a déchargé sur moi toute sa colère. Odium omne et furorem in me effudit; evomuit in me virus accerbitatis suæ; stomachum erupit in me. Usus: 1. Segetes effundunt herbas frugibus inimicas. Ætas hanc copiam effundit. 2. Magnæ hominum multitudini tribuitur: Tota civitas se effundebat. E carcere reos omnes effundere. Tota ad me effusa Italia. 3. Prodigo, consumo, dissiper, dépenser. Patrimonium, fortunas omnes, ærarium per luxuriam effundit. Multos in aliquem honores effundere. 4. Animi motus prodo, se laisser aller, donner un libre cours. Se in lacrimas, questus, vota effundere. Se in aliqua libidine effundere. Odium et furorem in me effudit. 5. Effutio, révéler. Effudi, quæ habui, omnia. 6. Amitto, laisser échapper. Collectam gratiam momento effundere, perdre les bonnes grâces de qqn. Cf. [Gratia].
EFFŪSĒ, Sans retenue, d’une manière immodérée. Syn. Large, prolixe. Usus: Homo effuse petulans. Effuse donare, laudare. Inaniter et effuse exultat.
EFFŪSĬO, ōnis, f. Largesses, profusion. Syn. Largitio. Epith. Facilis, honesta. Usus: 1. Liberalitatem effusio imitatur. Quas pecuniarum effusiones factas putatis? 2. Concursus populi, concours de peuple. Quis concursus ex agris, quæ effusiones populi? 3. Animi effusio in lætitia, contractio in dolore, transport de joie. Cf. [Liberalis].