ĔPŬLÆ, arum, f. pl. Banquet, festin. Syn. Cibi præstantes, exquisiti. Epith. Conquisitissimæ, funestæ, horribiles, moderatæ, profusæ, pulcherrimæ, quotidianæ, solemnes. Usus: Epulis exquisitis mensas exstruere. Apud vos nec libidinum, nec epularum modus est. Mens cogitationum epulis saturata. Cf. [Convivium].
ĔPŬLĀRIS, e, gen. com. De table, de festin. Usus: Epularis accubatio amicorum.
ĔPŬLĀTĬO, ōnis, f. Repas, festin. Usus: Quæ ad mensam et epulationem attinent. Cf. [Convivium].
ĔPŬLO, ōnis, m. Épulon, prêtre qui présidait aux festins des sacrifices. Usus: Epulones Jovis maximi. Præfecti epularum, qui epulas Diis instituendi potestatem habebant.
ĔPŬLOR, āris, atus sum, ari, d. Assister à un festin, faire bonne chère. Syn. Convivor; epulas do. Adv. Modice, opipare. Usus: Opipare, hilarem in modum cum sodalibus epulabamur. Cf. [Convivium].
ĔPŬLUM, i, n. Festin, banquet. Syn. Convivium publicum. Epith. Funebre, magnificum. Usus: Epulum dare populo. Sepulcrum alicujus cantibus, et epulis celebrare.
ĔQUA, æ, f. Cavale. Usus: Greges nobilissimarum equarum abacti.
ĔQUES, ĭtis, m. Chevalier romain; cavalier. Syn. Qui equo meret, vir equestris ordinis. Usus: Equitum turma; equitum manus. Equites ordini senatorio proximi. Equites desultorii, dimachi, dragon, loricati, cuirassier.
ĔQUESTRIS, e, gen. com. Des chevaliers, de l’ordre équestre; de cavalier. Syn. Quod equitum est. Epith. Dignus contumelia, honestus, cumprimis honestus, eruditissimus et Græcis litteris antiquitatisque nostræ, scriptorum veterumque litterate peritus. Amicissimus, locuples, ornatissimus, spectatus, splendidus, gratiosus, splendidissimus. Auxiliarii, boni et locupletes, conjunctissimi concordia, cupidi alicujus rei, graves, non obscuri, neque ignoti, illustres, non optimi, veteres, nudi, plurimi, lautissimi et honestissimi, proximi dignitate ordinis senatorii. Usus: Equestres pedestresque copiæ. Equestris splendor. Statua equestris. Cicero equestri loco natus. Equestris pugna. Equestris procella, charge de cavalerie.
ĔQUĬDEM, Certes, certainement. Syn. Ego quidem, ego vero, et quidem, quidem. Usus: Equidem doleo, quod male habeas. Vestræ equidem cœnæ jucundæ sunt.