ĒVĀDO, is, ēvāsi, ēvāsum, ere, n. Sortir, s’échapper. Syn. Effugio, elabor, emergo, exeo. Phras. Qui tandem ex hoc periculo evadam? Comment enfin pourrai-je échapper à ce danger? Qua tandem ratione e discrimine emergam? ex ista flamma; ex hoc labyrintho elabar, evolabo? ex hoc judicio me eripiam? Quæ me salus hoc e periculo servabit? Qua vi, qua ope ex his laqueis me exuam? his vinculis me explicabo? has insidias, hæc tela effugiam? ex his angustiis enatabo? ex scopulis his enavigabo? Nullum exitum reperio, adeo res tota vacillat et claudicat. Ex hac nassa non exibo, nisi occulte surripiam me. Diverticulum nullum reperio. Non modo non effugiam, sed ne moram quidem mali assequar. Ni anguilla sim, non elabar. Cf. [Effugio]. Usus: 1. Summus vir, orator inclitus, ex humili evasit. In dies asperior evasit. 2. Evenio, cado, parvenir à, aboutir à; s’accomplir. Videbo, quo hæc evasura sint; quorsum hæc evadant. Aliquando id quod somniamus, evadit. Id, sicut prædictum fuerat, evasit. 3. Erumpo, exeo, aufugio, evolo, passer, franchir, traverser. Ægrotus evasit ex morbo, navis e periculo, exercitus ex insidiis. Cum animus hic e corpore evaserit. Cf. [Elabor].
ĒVĂGOR, aris, atus sum, ari, d. Errer, courir çà et là, s’écarter. Syn. Vagor, decedo via. Adv. Longius. Usus: Appetitus longius evagantur, finemque et modum transeunt. Cf. [Vagor].
ĒVĀNESCO, is, ānui, escere, n. S’évanouir, se dissiper. Syn. Vanesco, ad nihilum recido, in nihilum occido; exaresco, obsolesco; e conspectu me aufero, oculis subducor. Phras. Evanuit vigor tuus pristinus, votre vigueur première a disparu. Consenuit tuus ille ardor; vix, ac ne vix quidem de veteri vigore tuo apparet, superest, reliquum est; diuturnitate, vetustate vigor ille tuus contabuit, obscuratus est, exolevit; abiit vis illa corporis, et defluxit; dilapsus est animi vigor, ut jam vix eumdem agnoscamus. Usus: Spes nostra extenuatur, evanescit. Jam prope evanuerat Hortensius, déjà Hortensius n’était plus que l’ombre de lui-même. Omnis gloria ejus, et memoria evanuit.
ĒVANGĔLĬA, ōrum, n. pl. Présents accordés pour l’annonce d’une bonne nouvelle. Syn. Præmia ob jucundum nuntium dari solita. Usus: Epistolis tuis evangelia quæ reddam, nescio. Evangelium prædicare, vox Eccles., prêcher l’Evangile. Evangelium promulgare; Evangelii lumen terris barbaris inferre; legem JESU CHRISTI promulgare; monumenta Christi, DEI res gestas institutionesque complexa populo exponere, explicare. Christianæ disciplinæ fontes ex Evangelii libris ostendere, detegere, aperire.
ĒVASTO, as, avi, atum, are, a. Ravager, dévaster entièrement. Syn. Vasto. Cf. [Vasto].
ĒVĔHO, is, vexi, vectum, ere, a. Transporter, emporter. Syn. Tollo, effero. Usus: Signa plaustris evecta et asportata.
ĒVELLO, is, velli vel vulsi, vulsum, ere, a. Arracher; déraciner. Syn. Exstirpo, convello. )( Infigo. Adv. Difficilius, penitus, radicitus, timide. Usus: Novas opiniones evellere. Hunc mihi ex animo scrupulum; has spinas e memoria non evelles. Omnia mala e republica funditus evellit. Cf. [Adimo], [Libero].
ĒVĔNĬO, nis, vēni, ventum, ire, n. Sortir de; arriver, avoir lieu. Syn. Evado, obvenio, cado, fio, obtingo, exitum habeo, accidit, usu venit, intercedo. Adv. Bene, casu, contra, facile, fauste, feliciter, male, nec opinato, optime, perraro, profluenter, prospere, rare ac insolenter, temere, vulgo. Phras. 1. Verebar ne res ita eveniat, je craignais que la chose n’arrivât ainsi. Ne ita cadat; ita contingat; eo evadat; ne ea, quæ prædixi, consequantur; ne ex illo consilio hæc emanent; ne id quod usu venturum opinione præceperam, incidat. 2. Res ea mihi feliciter evenit, l’affaire a bien tourné. Fauste, belle, prospere cecidit; ex sententia cessit; prospere processit; lepide sub manus successit, exitum optabilem habuit. Cf. [Cedo]. 3. Id consilium male evenit, nos desseins ont échoué. Male cessit; secus cecidit, ac ominabamur; bona initia non similes exitus habuere; haud quaquam prospere, cum ad effectum operis ventum est, cœptis successit; secus omnia processere, nec quod intendebamus, effecimus; haudquaquam ad consilium eventus respondit. Cf. [Cedo], [Accidit], [Fortuna], [Successus]. Usus: Nihil nobis adversi evenit. Multa improbis incommoda eveniunt. Recta consilia haud bene evenerant. Mihi omnia, quæ ago, lepide prospereque eveniunt.
ĔVENTUM, i, n. Evénement, résultat, effet. Syn. Eventus, exitus, casus, res, fortuna. Epith. Commune, dubium. Usus: Eventa magis quam causas quæri oportet. Plerique consilia eventis ponderant. Causæ eventorum magis movent, quam eventa ipsa. Conscribe historiam eventorum meorum.