EXORDĬOR, iris, orsus sum, iri, d. Commencer. Syn. Ordior, exordium capio, principium capio, duco. )( Perficio. Adv. Bene causam, gloriose, potissimum. Usus: Ab alio principio exorsus sum dicere. Exordiri a re ipsa. Pertexe, quod exorsus es. Initium, Inchoo.
EXORDĬUM, ii, n. Commencement; exorde. Syn. Principium, exorsus, proœmium, dicendi initium, vestibulum et aditus ad causam. Epith. Commune, commutabile, difficillimum, exile, nugatorium, vulgare, facillimum, separatum, longum, translatum, vehemens, pugnans. Phras. Exordium longius petam, je reprendrai la chose de plus haut. Altius repetam rationem consiliorum meorum; longinqua repetam, ut apertius exponam consilia mea; longe repetam mei sermonis initium, quo pateant illustrius consilia mea. Longinquum exordium capiet hic sermo, quem de meis consiliis habiturus sum. Usus: Difficillimum est in omni conquisitione exordium. Exordium ab aliqua re capere, ducere. Longum et alte petitum proœmium.
EXŎRĬOR, eris, ortus sum, oriri, d. Naître, se lever, éclater. Syn. Orior, exsisto, erumpo. )( Occido. Adv. Longius, paulum, repente, plane, perraro. Usus: 1. Ante exstinctum sidus, quam plane exortum, natumque esset. Repente exorta est Catilinæ nefaria libido. 2. Sumo animum, recreor, levo, se relever. Ego nunc paulo exorior e litteris Roma allatis. Qua gloria commotus Epicurus exoritur.
EXORNĀTĬO, ōnis, f. Ornement; amplification. Syn. Ornamentum, ornatus, conformatio, lepor, concinnitas, festivitas. Epith. Egregia. Usus: Sine exornatione aliquid simpliciter exponere.
EXORNĀTOR, ōris, m. Qui orne, qui embellit (les faits). Usus: Cæteri non exornatores, sed tantummodo narratores fuere.
EXORNO, as, avi, atum, are, a. Orner, embellir. Syn. Expolio, illumino, illustro. )( Deformo. Adv. Ample, dilucide, magnifice, plane, privatim, publice. Usus: Exornare orationem. Pythagoras Italiam artibus exornavit. Exornare triclinium magnifice. Aliquem magistratu; urbem munimentis exornare. Cf. [Orno].
EXŌRO, as, avi, atum, are, a. Prier avec instance; fléchir par des prières. Syn. Impero. Adv. Semel. Usus: Aiunt Stoici, viri non esse exorari, aut placari. Exoravit me frater, ut huc venirem. Cf. [Preces], [Deprecor].
EXORSŬS, ūs, m. Exorde. Syn. Exordium.
EXŌSUS, a, um, Qui hait; qui est détesté. Qui odio habet, aut habetur. Usus: Jupiter Trojanos exosus. Omnibus exosum esse. Cf. [Odium].
EXŌTĬCUS, a, um, Étranger. Syn. Peregrinus, peregrini moris homo, adventitius. Cf. [Peregrinus].