EXPĬĀBĬLIS, e, gen. com. Que l’on peut expier.
EXPĬĀTĬO, ōnis, f. Expiation. Syn. Procuratio. Usus: Diis violatis expiatio debetur. Scelerum et impietatis quæ tandem erit expiatio?
EXPĪLĀTĬO, ōnis, f. Pillage. Direptio. Epith. Tanta. Usus: Expilationes et direptiones sociorum. Cf. [Furtum].
EXPĪLO, as, avi, atum, are, a. Voler, dépouiller. Syn. Diripio, exinanio, exhaurio; ago feroque res. Usus: Expilare socios, diripere provincias. Cf. [Fur].
EXPINGO, is, pinxi, pictum, ere, a. Peindre. Syn. Pingo. Usus: Motus hominum et ferarum expingere. Cf. [Describo].
EXPĬO, as, avi, atum, are, a. Expier, réparer. Syn. Procuro. Phras. Sua scelera expiare, expier ses crimes. Debitam DEO expiationem facere; placamina cœlestis iræ, et piacula conquirere; ipsum se cruciatibus offerre, piaculaque dare; abolere superioris vitæ maculas; piaculo diluere contractas in vita sordes. Cf. [Pœnitentia]. Usus: Expiare religiones; forum a vestigiis sceleris. Hoc scelus expiari, nisi supplicio tuo, nequit. Tua scelera Dii in nobis expiarunt. Expiare DEUM, seu placare, apaiser la colère de DIEU.
EXPISCOR, aris, atus sum, ari, d. Chercher à tirer (un secret). Syn. Indago, inquiro. Usus: Omnia ab illo expiscatus sum.
EXPLĀNĀTĒ, D’une manière claire, intelligible. Usus: Definire aliquid explanatius et uberius.
EXPLĀNĀTĬO, ōnis, f. Explication. Syn. Explicatio, enodatio, interpretatio. Epith. Illustris. Usus: Dii nobis objiciunt, quorum neque scientiam, neque explanationem habemus. Explanatio, quæ reddit apertam, planamque orationem. Ad obscura et ambigua explanatio adhibetur.
EXPLĀNĀTOR, ōris, m. Interprète, commentateur. Syn. Interpres, explicator. Usus: Grammatici Poetarum explanatores.