EXSĬLĬO (exĭlĭo), is, ĭi vel ŭi, ire, n. Sauter hors, bondir, jaillir. Syn. Prosilio, evado, me projicio, me proripio. Usus: Perlectis tuis litteris gaudio exsilii. Exsiliit conscientia sceleris excitatus. Repente exsilit et in publicum se proripit; in forum se projicit.
EXSISTO, is, stĭti, stĭtum, ere, n. S’élever, naître, paraître. Syn. Sum, appareo, prodeo, emergo. Adv. Parumper, repente, subito. Usus: 1. Tua in me summa beneficia exstiterunt. Metuo, ne in filium exsistam crudelior. Ex luxuria exsistit avaritia. E vultu animi magnitudo exsistit, elucet, se montrer, briller. 2. Prodeo, exeo, emergo, sortir de. Utinam ille ab inferis exsistat! E virtutibus beata vita solet exsistere. Anguis repente ex ara exstitit. E silice ignis exsistit. Lignum ex aqua exstitit.
EXSOLVO, is, vi, sŏlūtum, ere, a. Dégager, délivrer. Syn. Solvo, dissolvo, libero, absolvo. Adv. Plane. Usus: Nomina mea exsolvi, expedivi, payer ses dettes. Aliquem religione, religionum nodis, metu, pœna exsolvere. Se suspicione, pudore aliquem liberare et exsolvere; fidem votaque exsolvere, accomplir un vœu, une promesse. Cf. [Solvo].
EXSORBĔO, es, ui, ere, a. Boire, s’abreuver. Syn. Haurio, helluor. Usus: Civilem sanguinem exsorbueras. Quæ unquam Charybdis tantos gurgites haurire posset, quantas ille prædas exsorbuit? Multas difficultates exsorbere.
EXSORS, ortis, gen. omn. Exempt, exclu, privé. Syn. Non particeps. Usus: Amicitiæ, culpa exsors.
EXSPECTĀTĬO, ōnis, f. Attente; espérance. Syn. Spes. Epith. Acerba, adversaria, brevis, cæca, diuturna supplicii, firma, gravis, incredibilis, indigna homine libero, longa, magna, major, maxima, mirabilis, mirifica, non parva, quotidiana, sollicita, summa, suspensa, tacita, ultima, crebra. Phras. 1. Vereor, ne, quam tui exspectationem concitasti, hanc sustinere ac tueri non possis, je crains que vous ne répondiez pas aux espérances que vous avez fait concevoir. Vereor, ut studia tua exspectationi hominum respondeant. Timeo, ne studiorum tuorum eventus ab exspectatione hominum dissentiat. Timeo, ne tuis studiis non is, qui exspectatur, sit exitus. Magna me dubitatio tenet, an eum, quem homines exspectant, studia tua fructum latura sint. Timeo, ne studia tua cum hominum opinione non consentiant; alium, atque exspectatur, exitum habeant; qui exspectatur, fructum non pariant; fallas hominum spes de te conceptas. Timeo, ne studiorum tuorum eventus alius, atque exspectatur, exsistat. 2. Exspectationem de te egregiam movisti, vous donnez de grandes espérances. Exspectationem apud omnes, omnibus de te magnam commovisti, concitasti, fecisti, dedisti, attulisti; magnam in exspectationem omnes adduxisti. 3. Magna de te exspectatio est, on attend beaucoup de vous. Scito, te in summa exspectatione esse; summam esse tui exspectationem; omnes exspectant a te, quæ a summa virtute, summoque ingenio exspectanda erant; nihil humile, nihil vulgare, nihil angustum a te exspectatur; magnum quiddam, et excellens; excelsa omnia, ampla, divina sibi de te pollicentur; civitas omnis exspectatione suspensa, in exspectationem erecta est. 4. Exspectationem de te concitatam egregie sustinuisti, vous avez parfaitement rempli l’attente que vous aviez fait concevoir. Exspectationem de te factam tuitus es præclare; explevisti, quin vicisti, superasti desiderii nostri exspectationem; conceptæ de te opinioni egregie respondisti. 5. Exspectationi non respondisti, vous n’avez pas répondu à notre attente. Fefellisti, decepisti exspectationem nostram; id, quod a te præstitum, longe infra exspectationem est; non æquasti spem de te conceptam; longe absunt a præclara exspectatione studiorum tuorum fructus. Cf. [Opinio], [Spes].
EXSPECTO, as, avi, atum, are, a. Attendre. Syn. Præstolor, spero. Adv. Acriter, acerrime, admodum, amanter, amplius, avide, avidissime, commodissime, jam diu, maxime, melius, mirifice, omnino, privatim, prorsus, publice, quotidie, summe, valde, vehementer, recte, foris. Phras. 1. Diu te jam exspecto, je vous attends depuis longtemps. Diu te operior; in diuturna exspectatione est adventus tuus; acerrime, valde suspenso animo te præstolor; magna tui est exspectatio; vix fero jam desiderium tui; animus jam præstolantem deficit; angor singularum horarum exspectatione. 2. Omnes exspectabant exitum rei, tous attendaient l’issue de cette affaire. Omnes erecti exspectatione stabant; in exspectatione civitas erat universa; civitas in rei exspectationem erecta erat; tot mortalium animi spe, metuque pendebant; exspectationes ea res nonexiguas commovebat; angebantur, cruciabantur, torquebantur omnes exspectatione rei. Civitas omnis cæca exspectatione suspensa tenebatur; in eventum sortis intenta erat; multiplici exspectatione commota erat. 3. Cum omnes exspectarent, comme tous attendaient. In tanta exspectatione rerum; tot mortalium animis spe, metuque pendentibus; intentis in rei eventum omnium animis oculisque. Usus: Reditum tuum spe exspecto, absentem memoria colo. Omnia, volo, a me postules et exspectes. Diem ex die exspectare. Carus omnibus et exspectatus venies. Exspectatus ad summam dignitatem. Cf. [Exspectatio].
EXSPĪRĀTĬO (expiratio), ōnis, f. Exhalaison, vapeur. Syn. Exhalatio. Usus: Terræ exspirationibus aer alitur.
EXSPĪRO (expiro), as, avi, atum, are, a. et n. Exhaler; rendre le dernier soupir. Syn. Spiritum emitto. Usus: Animam exspirare. Inter primam curationem exspiravit, il mourut pendant le premier traitement. Cf. [Morior].
EXSPŎLĬO, as, avi, atum, are, a. Dépouiller. Syn. Exhaurio. Phras. Exspoliavit provinciam, il a dépouillé une province. Provinciam eam frumento, etc. exinanivit; prædas ex omnibus locis egit; prædæ loco eam provinciam habuit; quidquid ferri agique potuit avertit. Cf. [Spolio], [Diripio]. Usus: Exspoliare Pompeium exercitu et provincia.