ÆDĬFĬCĀTĬO, ōnis, f. Action de bâtir, construction. Syn. Constructio ædium. Epith. Immensa et intolerabilis. Usus: Ædificationem adjicere, deponere, cesser de bâtir. Vulg. ac barbarum est: ædificationi esse, faire l’édification, édifier les autres, pro quo: Phras. Exempli esse optimi, eum esse, a quo exemplum petere, capere, sumere possint cæteri; qui exemplo vel exemplum esse possit cæteris; qui virtutis germanæ exemplum cæteris præbeat, relinquat. Cf. [Ædifico].

ÆDĬFĬCĀTOR, ōris, m. Architecte. Syn. Fabricator. Epith. Præstans. Usus: Opifex et ædificator mundi DEUS.

ÆDĬFĬCĬUM, ii, n. Édifice, bâtiment. Syn. Structura, ædes, domus. Epith. Malum, magnificum, privatum, publicum, sacrum et profanum. Usus: Exstruere, vel deturbare in alieno ædificium. Ædificia in Tiberim versa, maisons tournées du côté du Tibre.

ÆDĬFĬCO, as, avi, atum, are, a. Bâtir. Syn. Exstruo, exædifico, construo, condo, constituo, pono, colloco, facio, parietem duco, fabrico, architector, muros tollo, attollo, erigo; ædificium struo, molior. Adv. Bene, belle, privatim, publice, sceleratius, strenue. Phras. Ædificatur strenue, on se hâte de bâtir. Excitata sunt jam ad aliquam altitudinem ædificia; saxo quadrato probe substructa surgunt, exsurgunt, crescunt, educuntur, attolluntur jam ædificia; etsi nondum ad culmen perductum, ad tectum tamen domus pæne pervenit. Usus: 1. Ædificare porticum, atrium, urbem. 2. Navim, classem ædificare. 3. Sed barbare dicitur: Ædificare alios, édifier, donner de l’édification. Pro quo ista adhiberi possunt: exempla edere virtutum, relinquere, præbere, in quæ posteritas sera respiciat; exemplo esse aliis ad virtutem; virtutis exempla non vulgaria prodere; exemplo ad virtutem prælucere aliis; exempli præclari facem præferre.

ÆDĪLIS, is, m. abl. e vel i. Édile. Syn. Curatores urbis, annonæ, ludorumque solemnium. Epith. Curulis, designatus, religiosus.

ÆDĪLĬTĀS, ātis, f. Édilité, charge d’édile. Syn. Ædilitium munus. Epith. Curulis, furiosa, magnificentissima, præclara, ornatissima. Usus: Ædilitatem petere, obtinere, ædilitate fungi.

ÆDĪLĬTĬUS, a, um, Qui concerne l’édilité; qui esi ou a été édile. Syn. Spectans ad ædilitatem. Item: qui ædilis est, aut fuit. Usus: Homo ædilitius.

ÆDĬTŬUS, ui, m. Gardien d’un temple. Syn. Æditimus, sacræ ædis custos, qui custodiæ sacræ ædis præest.

ÆGER, ra, um, Malade. Syn. Ægrotus. )( Valens. Adv. Graviter, mediocriter, maxime. 1. De corpore, être malade. Corpore æger; ex vulnere æger. Ægra Respublica, et deposita. Ægra et labans civitas. 2. De animo mœrente, et afflicto, souffrant, triste, affligé. Animi vel animo æger. Amore vel ex amore æger. Cf. [Infirmus], [Tristis], Valetudo mala.