FORS, fortis, f. Hasard, fortune, sort. Syn. Fortuna. Usus: Fors domina campi. Ut fors tulerit, à l’aventure, au gré du hasard.
FORSĪTAN, Peut-être. Syn. Fortassis, fortasse. Usus: Forsitan quæratis, quid sit?
FORTASSE, Peut-être. Syn. Forsitan. Usus: Puer fortasse fatuus.
FORTASSIS, Peut-être. Syn. Fortasse.
FORTE, Par hasard. Syn. Casu, fortuna, fortasse, forsan. Usus: Forte evenit, ut Puteolos venirem. Cf. [Casus].
FORTĬFĬCO, as, are, a. Fortifier. Usus: Animum fortificare.
FORTIS, e, gen. com. Fort, courageux; solide. Syn. Magnanimus, acer, strenuus, constans, potens, robustus, valens, invictus, animosus, multum roboris habens, in quo multum est roboris et virtutis, maximi animi; qui omnia in se esse posita ducit, et humanos casus virtute inferiores putat. )( Ignavus. Adv. Egregie, maxime, sane, vere. Phras. 1. Est vir fortis, cet homme est courageux. Vir est singulari animi magnitudine, qui humana omnia premat, casus contemnat humanos, omnia, quæ in hominem cadere possunt, subter se habeat, et despiciat. Est celsus et erectus, quique ea, quæ homini accidere possunt, omnia parva ducat; est stabili, firmo et magno animo; animo præditus firmo ac constanti. Vir altus et excellens, vere fortis, infra se omnia humana ducens; robusto animo, et invicta constantia; cui suppetunt animi ad invidiam sustinendam; quem nullus terror unquam dejiciat; cui magnitudo animi, ne fortuna quidem infracta; cui tantum roboris animo, tanta animi præsentia, nihil ut eum frangere, debilitare nihil possit. 2. Fortis animo viribusque, homme au corps robuste et à l’âme intrépide. Ingens animi viriumque, prævalidus pari viribus animo; viribus ingens bellatorque primus; vigebat animo corporeque, vix ut robur ejus viresque sustinere vis ulla posset. Cf. [Animus], [Robustus], [Expositus]. Usus: Viri fortes, quorum opera eximia in rebus gerendis exstitit. Vir fortis, acris animi magnique. Animi impetu fortissimo. Cf. [Fortitudo], Assuesco malis.
FORTĬTER, Fortement, solidement; énergiquement, bravement; avec courage. Syn. Animose, viriliter, constanter, nervose, acriter, strenue, magno animo fortique; magno præsentique animo. Phras. Fortiter tulit injuriam, il supporta courageusement cette injure. In atroci calumnia virtus ejus nihil contremuit; magno elatoque animo; nullo trepidationis signo; animo strenuo ac impavido casum acerbissimum excepit. Cf. [Animus].
FORTĬTŪDO, ĭnis, f. Force d’âme, courage, fermeté. Syn. Magnitudo animi, et robur; animi excelsi, atque invicti magnitudo; animi excellentia; elatio magnitudoque animi; animi excellentis præstantia; animi præsentia, robur, vis, excelsitas et magnitudo; acer animus et præsens, magna vi et incredibili animus. )( Ignavia, inertia, timiditas. Epith. Custos dignitatis, incredibilis, jucunda auditu, præsens, princeps, propria viri, rabiosa, robusta et stabilis. Phras. Ad omnes casus, quibus humana vita exposita est, animi fortitudine me defendo, la vigueur de mon âme me protège contre les malheurs auxquels la vie de l’homme est exposée. Ad humana omnia, quibus vita humana subjecta est, fortis sum; contra fortunam firmus, paratus, armatus, validus, firmissimis animi præsidiis munitus sum; minimum laboro de humanis casibus; susque deque res humanas facio, contemno, negligo, despicio, aspernor; humanis casibus animi præstantia, virtute, fortitudine resisto. Fortunæ conatibus obviam eo, occurro; objicio me, oppono me fortiter atque acriter. Sperno fortunam fretus conscientia. Adversa, infesta, infensa, iniqua mihi est fortuna, valet tamen; seipso nititur, sua in seipso præsidia ponit; a se ipso præsidium omne petit animus meus adversus fortunæ vim, impetum, conatus, injuriam, tela omnia. Mea me contra fortunam conscientia fortem facit, confirmat, auget viribus, validiorem reddit; mihi animos, virtutem, vires, fortitudinem, firmitatem addit. Acerbe me exagitat fortuna, tamen minimum res me humanæ commovent, afficiunt, perturbant. Usus: Fortitudo est considerata periculorum susceptio, laborum perpessio, dolorum laborumque contemptio. Fortitudinis proprium est nihil extimescere; omnia humana despicere; nihil quod homini accidere potest, intolerandum putare. Fortitudo præcipue in mortis ac doloris contemptione spectatur. Fortitudo est scientia perferendarum rerum, vel affectio animi in patiendo, humanæ legi parens sine timore. Ejus comites magnitudo animi, gravitas, patientia, rerum humanarum despicientia. Venientibus malis obstat. Fortitudo est rerum magnarum appetitio, rerum humilium contemptio, laboris cum utilitatis ratione perpessio.
FORTŬĬTO, Par hasard, fortuitement. Syn. Fortuitu, casu, temere, forte. )( Consulto. Usus: Casu et fortuito factum est. Repentina aliqua voluntate, et fortuito incidere in aliquid agendum. Cf. [Casus].