GĔLŪ, indecl. n., adhibetur fere tantum abl. sing. Glace. Syn. Glacies. Usus: Hiems rura gelu claudit. Perpetuo gelu locus riget. Cf. [Frigus], [Hiems].
GĔMĬNĀTĬO, ōnis, f. Redoublement. Figura, seu exornatio verborum.
GĔMĬNO, as, avi, atum, are, a. Redoubler. Syn. Duplico.
GĔMĬNUS, a, um, Double; semblable. Syn. Similis. Usus: 1. Par est avaritia, similis improbitas, eadem impudentia, gemina audacia, leur audace va de pair. 2. Duplex, double. Vos geminæ voragines reipublicæ. Gemini fratres, jumeaux.
GĔMĬTŬS, ūs, m. Gémissement. Syn. Suspirium, vox dolore expressa. Epith. Lamentabilis, imbecillus, adjectus, flebilis, liber, magnus, maximus, tantus. Gemitus acerbi, miseri. Usus: Tota urbe gemitus factus et fletus; lamentatio, ejulatio toto foro.
GEMMA, æ, f. Pierre précieuse. Syn. Lapillus pretiosus. Epith. Prægrandis; gemmæ clarissimæ, durissimæ, fulgentes, magnæ; multæ, plurimæ. Phras. Vestis ornata gemmis, vêtement enrichi de pierres précieuses. Vestis distincta gemmis; fulgentibus gemmis illuminata; quam internitentes gemmæ distinguunt; vestis inclusis auro gemmis ornata. Usus: 1. Poculum ex auro gemmis distinctum clarissimis. 2. Oculus in stirpibus, bourgeon, œil (de la vigne). Gemma in vitibus, ineunte vere.
GEMMO, as, avi, atum, are, n. Bourgeonner. Usus: Gemmare vites rustici dicunt, sitire agros, lætas esse segetes, luxuriem esse in herbis.
GĔMO, is, ŭi, ĭtum, ere, n. Gémir. Syn. Gemitum facio, ingemo, ingemisco. )( Lætor. Phras. Turpe est viro forti gemere, un homme courageux ne doit jamais se plaindre. Malis suis ingemere; ejulatus, complorationes, voces indecoras edere; miserum se et infelicem lamentari, appellare. Turpe est miseros, crebros edere gemitus; lamentis et suspiriis se conficere. Cf. [Lugeo], [Luctus]. Usus: Gemere tuam fortunam non desinam et lugere.
GĔNÆ, ārum, f. pl. Joues. Syn. Malæ. Epith. Exlangues, subjectæ, leviterque eminentes, pilosæ. Usus: Pilosæ genæ. Muliebres lacerationes genarum.