GĔNĬTĀLIS, e, gen. com. De naissance. Genitalis dies, lux, jour de naissance. Genitalis terra, sedes, genitale solum, sol natal, patrie. Syn. Gentilitius.

GĔNĬTOR, ōris, m. Père. Syn. Generator. Epith. Optimus et præstantissimus. Usus: Imitari genitorem et effectorem suum.

GĔNĬTRIX, īcis, f. Mère. Syn. Mater, procreatrix.

GĔNĬUS, iī, m. Génie; appétit, gourmandise, plaisir de la table. Usus: Curare genium, indulgere genio, faire bonne chère, se livrer au plaisir. Defraudare genium, faire maigre chère, vivre chichement.

GENS, entis, f. Race, nation. Syn. Natio. Epith. Acuta et controversa, barbara aut immanis, fallacissima, vera, fortis, humana, docta, mansueta, fera, sæva. Gentes antiquæ, multitudine innumerabiles, locis infinitæ, omni copiarum genere abundantes, bellicosæ, efferatæ, extremæ atque ultimæ, armatæ, finitimæ immanissimæque inimicæ, infidæ, incognitæ, integræ, integerrimæ, pacatissimæ, majores, maximæ, minores, multæ, plurimæ, tantæ ultimæ, universæ. Usus: 1. Gentes, immanitate barbaræ, multitudine innumerabiles, locis infinitæ. Cæteræ nationes et gentes. Propior est ejusdem gentis, nationis, linguæ. Ubi gentium sumus? 2. Genus, familia, famille. Gens Valeria, Cornelia, majorum vel minorum gentium patritii. Dii minorum gentium.

GENTĪLIS, e, gen. com. Qui appartient à la race ou à la famille. Usus: Gentiles sunt, qui inter se eodem sunt nomine ab ingenuis oriundi. Homines deorum quasi gentiles sunt. Degere in gentilium et agnatorum potestate.

GENTĪLĬTAS, ātis, f. Parenté en ligne collatérale, famille. Syn. Gentilium jus, conditio, ratio, habitudo, nexus. Usus: De toto gentilitatis jure disputandum fuit.

GENTĪLĬTĬUS, a, um, Propre à une famille. Syn. Genti et generi communis. Usus: Gentilitia sacra, sacrifices héréditaires dans une famille.

GĔNU, n. indecl.; pl. gĕnŭa vel gēnuă, genuum, Genou. Syn. Nodus, in quo femora desinunt, cujus pars posterior poples. Epith. Dexterum, flexum, sinistrum. Phras. 1. Ad genua advolvi, se jeter ou se prosterner aux genoux de qqn. Se ad pedes alicujus projicere; ad pedes accidere; genibus alicujus advolvi; ad genua alicujus jacere, volutari; ad pedes alterius se provolvere, prosternere, abjicere; ad alicujus pedes procumbere; ad genua se submittere. 2. Genua flectere, fléchir le genou, s’agenouiller. In genua subsidere, procumbere; genua ponere, submittere; in genua provolvi. Cf. [Flecto]. Usus: A genibus supplicem repellere. Genu flexo, positis in terra genibus, à genoux. Genu innixus.

GĔNUĪNUS, a, um, Naturel; de la joue, de joue. Syn. Proprius. Usus: Dentes genuini dicti, dents molaires.