HĬLĂRIS, e, gen. com. Gai, content, heureux. Syn. Hilarus, promptus. )( Tristis, mœstus. Phras. Hilaris est, il est gai. Hilaritas in eo multa est; plenus est hilaritatis; frontem hilariter explicat, porrigit, exporrigit; fronte est læta, hilari, experrecta; vultu oculisque animi alacritatem prodit; animo est erecto, pleno lætitiæ et alacritatis; omnium mœrorem ac tristitiam abstergere, condire hilaritate sua possit; mirifica semper hilaritate redundat. Cf. [Jucundus], [Lætus], [Jocus]. Usus: Vultu, animo hilari ad jocandum.
HĬLĂRĬTAS, ātis, f. Gaieté. Syn. Festivitas, jucunditas. )( Mœstitia, tristitia. Epith. Multa, perpetua, profusa, summa. Usus: Hilaritate condiamus temporum tristitiam. Erepta est mihi omnis illa hilaritas et suavitas, quæ te adeo oblectabat. Est in illo multa hilaritas, lepor, gratia. Cf. [Jucunditas], [Festivitas].
HĬLĂRĬTER, Gaiement. Syn. Hilare.
HĬLĂRO, as, avi, atum, are, a. Égayer, réjouir. Syn. Exhilaro. Usus: Accessus solis lætificat terram, ut cum cœlo hilarata videatur. Cf. [Recreo].
HĬLĂRUS, a, um, Gai. Syn. Hilaris. Usus: Vita hilara.
HĪLUM, i, n. Petit point noir au bout des fèves; par ext. un peu, un rien. Syn. Res minimi pretii.
HINC, D’ici. Syn. Ex hoc loco. Usus: 1. Via, quæ hinc est in Indiam. Hinc in cœlum profectus. 2. Transl. Hinc odium, hinc offensio, hinc sicæ, hinc venena nascuntur. 3. Hinc et illinc exhibent mihi negotium, des deux côtés, de part et d’autre.
HINNĬO, is, ire, n. Hennir.
HINNĪTŬS, ūs, m. Hennissement. Syn. Vox equi.
HĬO, as, avi, atum, are, n. Être ouvert, se fendre. Syn. Apertum esse, disjunctum esse, male hærere, laxatis operum compagibus. Usus: Versus hiantes. Aspero vocalium consursu hians oratio.