IGNĒUS, a, um, De feu, enflammé, embrasé. Usus: Ignea dixit sidera Cleanthes. Igneo motu arteriæ micant.
IGNĬCŬLUS, i, m. Petit feu, etincelle. Syn. Parvus ignis. Transl. Facilitas ingenita. Epith. Matutini igniculi, parvuli, viriles. Usus: Virtutum igniculi et semina. Igniculos viriles jacere.
IGNIS, is, m. Feu. Syn. Flamma, incendium. Epith. Æthereus, æternus, artificiosus, clarus, confector et consumptor omnium, exiguus, hibernus, novus, perpetuus et sempiternus, vitalis, salutaris. Phras. 1. Ignem excitare, allumer. Ignem lapidum conflictu atque tritu elicere; ignem conflictu lapidum excutere, elidere; flammam ciere, suscitare; ignem e silice elicere. 2. Ignes injicere tectis, mettre le feu aux maisons. Ignes acere; ignes tectis inferre, admovere. Usus: Ignem exstinguere; arefacta materia ignem concipere facile solet. Ignis omnibus rebus vitalem impertit calorem. Hic noster ignis, quem usus vitæ requirit, confector est et consumptor omnium. Vicina domus nihil ab igne passa est.
IGNĪTUS, a, um, Enflammé, ardent. Usus: Inflammatus atque ignitus furor.
IGNŌBĬLIS, e, gen. com. Inconnu, obscur. Syn. Humilis, ignobili loco natus, infimo loco natus, obscuris ortus parentibus, unus de multis, unus e populo, humili et obscuro loco natus, inferiore genere ortus, ex infimo genere et fortunæ gradu; homo tenuis, cujus vis, et fortunæ conditio infima est, cujus stirps et genus ignoratur, qui natus parentibus est humilibus; homo ignotus et sordidus, obscurus, abjecta et obscura familia; nulla commendatione majorum; homo per se cognitus; humilis sane et minime generosus; terræ filius, minorum gentium; homo tenui loco, obscuris majoribus ortus; nulla sanguinis claritate commendatus, honestatus, nobilitatus. Phras. Virtus multos etiam ignobiles evexit altius, bien des hommes obscurs se sont élevés par leur vertu aux plus hautes dignités. Multos infimæ conditionis extulit atque illustravit virtus; multos humillimæ sortis, obscuri loci, nulla parentum aut majorum laude commendatos, obscuro loco natos, ignobili, obscuro, infimo genere editos nobilitavit; multos generis humilitate jacentes virtus erexit; multi genere ignobiles et obscuri virtute honestantur, ac nobilitantur. Cf. [Vilis], [Humilis], [Abjectus]. )( Nobilis, Clarus.
IGNŌBĬLĬTAS, ātis, f. Naissance obscure, obscurité. Syn. Humilitas generis, obscuritas; conditio atque fortuna hominum infimi generis. )( Nobilitas. Usus: Aderit paupertas, ignobilitas, humilitas. Cf. [Humilitas].
IGNŌMĬNĬA, æ, f. Ignominie, affront, déshonneur. Syn. Infamia, dedecus, contumelia, macula, nota, probrum, labes. Phras. Ignominia me affecit, il m’a fait un affront. Ignominia me appetiit, notavit, deformavit; ignominiam mihi inussit, imposuit; ignominiam ab eo gravem accepi. Cf. [Decus], [Contumelia], [Probrum]. Usus: Ignominia aliquem afficere, noter d’infamie. Ignominiam accipere, recevoir un affront. Ignominiam graviter ferre, supporter difficilement un affront. Ignominiam alicui et flagitium demere, réhabiliter qqn.
IGNŎMĬNĬŌSUS, a, um, Ignominieux, flétrissant. Usus: Dominatio ignominiosa.
IGNŌRĀBĬLIS, e, gen. com. Inconnu, ignoré. Syn. Quod ignorari potest. Usus: Quod non ignorabile, non fortuitum.
IGNŌRANS, tis, omn. gen. Ignorant. Syn. Ignarus. Phras. Turpe est, in patriæ rebus esse ignorantem, il est honteux de ne pas être au courant des affaires de son pays. Turpe imprimis hospitem esse in iis rebus, quæ ad patriam pertinent; in patria peregrinari, dedecus est; ea non tenere, ea scientia non comprehendere, ea usu doctrinaque non percipere, in quibus res patriæ agitur; turpe imprimis est, in ea re rudem ac tironem, hospitem ac peregrinum esse; in ejus rei ignoratione versari; ejus rei inscitia laborare, quæ cum patriæ rebus est conjunctissima. Cf. [Rudis], [Imperitus]. Usus: Ignorantem superbire flagitiosum est. Cf. [Ignorantia].