INCESSO, is, cessi, ere, a. Attaquer, assaillir. Syn. Invado, adorior. Usus: Jaculis hostes incessere. Incessit omnes admiratio, cura, cupido, religio. Cf. [Invado], [Impetus].
INCESSŬS, ūs, m. Démarche. Syn. Ingressus, gressus. Epith. Equestris, gravis, acutus, rarus, nec ita longus. Usus: Fingere sibi vultum et incessum. Muliebris ornatus et incessus.
INCESTĒ, Criminellement. Syn. Fœde, nefarie, turpiter.
INCESTUM, i, n. et INCESTŬS, ūs, m. Inceste. Usus: Facere incestum; incesto aliquem liberare.
INCHŎO, as, avi, atum, are, a. Commencer. Syn. Incipio, exordior, attingo, informo. )( Pertexo, finio, perficio. Phras. Inchoatum potius quam perfectum opus est, l’ouvrage loin d’être achevé est à peine commencé. Tantum abest, ut opus ad finem perduxeris, ut minimum ultra principium processeris; ut in ipsis pene principiis consistat, hæreat. Tantum abes a perfectione operis, ut principia vix appareant, vix opus instituisti, vix operis initium fecisti; rem tu quidem habes institutam, informatam, sed perfectam perpolitamque non habes. Operis ut quidem fundamenta jecisti, fastigium adhuc nullum habemus. Cf. [Incipio]. Usus: Si idem extrema persequitur, qui inchoavit, jam perfecta omnia videbimus. Inchoare, et informare oratorem perfectum. Natura hominem inchoat, sapientia perficit.
1. INCĬDO, is, cĭdi, ere, n. Tomber dans ou sur; arriver par hasard. Syn. Accido, contingo, evenio, incurro. Phras. 1. Incidit in hostes, il est tombé au milieu des ennemis. In hostem imprudens præcipitavit; in manus hostium delatus est; in hostes incurrit; medios in hostes delapsus est. 2. Incidit mihi ea cogitatio, il m’est venu à l’esprit. Subiit animum ea cogitatio; occurit animo; incidit in mentem illud; succurrit mihi; in mentem venit. Usus: 1. Si casus inciderit, nec mori recusabo. Tales casus sæpe fortissimis viris incidunt. Incidit ætas mea in illa tempora. Nihil mali incidit civitati. Quocumque mens et oculi inciderint. 2. Incurro, tomber malade, devenir fou, etc. In morbum, in febriculam, in insaniam, furorem, peccatum incidere. In manus hostium, in scopulos vitæ incidere. 3. Venio, tomber, venir. In æs alienum, in amorem, contentionem, in mentionem alicujus rei, in sermonem incidere, ac velut improviso venire. Homini sane præter opinionem incidi. Cf. [Accidit].
2. INCĪDO, is, cīdi, cīsum, ere, a. Entailler, couper. Syn. Cædo, reseco, præcido, amputo, securim injicio. Adv. Æqualiter, consulto, crudelissime, de improviso, de integro, divinitus, fœdissime, fortuito, improviso, plane, retro. Usus: Alicui nervos, pennas incidere. Deliberationem omnem ac spem incidere. Cf. [Abrumpo].
INCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. et n. Commencer. Syn. Cœpi, instituo, ingredior, initium facio, duco, sumo, do, affero, introduco; principium do, capio, duco, habeo; primordium, exordium capio; exordior, ordior, inchoo, informo; fundamenta jacio, rudimentum pono, tirocinium pono. Phras. 1. Nunc demum spirare incipio, je commence enfin à respirer. Nunc demum ingredior in spem; in spem inducor, nunc demum spes aliqua mihi nascitur, affulget; nunc demum in spem venio. 2. Unde dicere incipiam? Comment commencerai-je? Unde mihi nascetur exordium orationis? Unde ingrediar in orationem? Unde proficiscetur oratio? Unde exordium ducam, capiam? Unde initium ducetur? 3. Respublica bellum incipiet, la république commencera la guerre. Initium bello e Republica dabitur; quod conceptum Respublica bellum parturit, propediem nascetur; respublica bellum suscipiet; nascentis belli primordia a republica capientur; bellum grande propediem exsurget a republica commovendum. 4. Inceptum bellum brevi sopietur, la guerre commencée s’apaisera bientôt. Vim nascentis, orientis, exsurgentis belli nostri facile consilio discutient, et compriment. Quamquam qua noluimus janua, ingressi sumus in bellum, facile tamen exitum reperiemus. Cf. [Bellum]. Usus: Bellum gerere nostri duces incipiunt. Cf. [Inchoo].
INCĪSĒ et INCĪSIM, Par incises. Syn. Cæsim. Usus: Incise membratimque dicere.
INCĪSĬO, ōnis, f. Incise, membre de phrase. Usus: De membris et incisis, vel incisionibus.