1. INDĬCO, as, avi, atum, are, a. Faire connaître, découvrir. Syn. Indicium facio, do, affero, ostendo, defero; indicio sum, ostendo, monstro, coarguo, innuo, signa patefacio, loquor. Adv. Ridicule, aperte, aliquando, aliter. Phras. Puer omnia dominæ indicavit, l’esclave a tout révélé à sa maîtresse. Rem omnem ad dominam retulit, pertulit; heræ exposuit, proposuit; quid facere cogitares, demonstravit; rei indicium edidit; ad dominam rei indicium detulit; protulit omnia et detexit; enuntiavit, prodidit; dominam de re tota certiorem fecit; rem omnem dominæ aperuit, patefecit; indicium rei totius puer fecit; rem omnem ad dominam detulit, attulit. Cf. [Prodo], [Ostendo], [Defero]. Usus: Vultus indicat mores. Ut apertissimus est, indicavit, quæ alii celata volebant.
2. INDĪCO, is, dixi, dictum, ere, a. Faire savoir, annoncer, publier; déclarer. Syn. Denuntio, promulgo. Adv. Omnino. Usus: Bellum voluptatibus, justitiam foro, funus reipublicæ indicere. Cœnam, tributum, legem, mortem indicere.
INDICTUS, a, um, Non plaidé. Syn. Non indicatus. Usus: Indicta causa civem condemnare, condamner un citoyen sans l’entendre.
INDĬDEM, Du même lieu. Syn. Inde, ex eodem loco.
INDIFFĔRENS, entis, omn. gen. Indifférent. Phras. Plane indifferens sum, je suis dans la plus complète indifférence. Neutram in partem moveor, inclino; suspensam teneo sententiam; neutris me partibus addico; neutram in partem propendeo; nec in bonis, nec in malis rem pono; in utrumque paratus sum. Usus: Quod Græci ἀδιάφορον dicunt, id mihi occurrit, ut indifferens dicerem. Cf. [Neuter].
INDĬGĔNA, æ, m. Indigène. Usus: Majores eorum non indigenæ, sed advenæ fuerunt.
INDĬGENTĬA, æ, f. Indigence, pauvreté. Syn. Egestas. Usus: Indigentia est libido inexplebilis. Cf. [Paupertas].
INDĬGĔO, es, ŭi, ere, n. Manquer de; avoir besoin de. Syn. Egeo, indigus sum. )( Habeo, abundo. Adv. Separatim. Usus: Tu mei ad illud negotium non indiges. Consolatione mea indiget. Cf. [Egeo], Opus est.
INDIGNĀBUNDUS, a, um, Rempli d’indignation. Syn. Indignans, obiratus.
INDIGNĀTĬO, ōnis, f. Indignation. Syn. Stomachus, ira. Epith. Mala. Phras. Indignationem ex ea re concepi, cette chose m’a indigné. Stomachum movit ea res; stomachum mihi fecit; majori, quam credi potest, res ista mihi stomacho fuit; bilem mihi ea res concivit, commovit. Cf. [Ira]. Usus: In aliquem gravem offensionem et indignationem concitare, concipere.