2. INFANS, antis, omn. gen. Sans éloquence, muet. Syn. Indisertus. )( Eloquens, disertus. Usus: 1. Dialectici infantissimi. Nihil illo accusatore infantius. Oratio neque nimis infans, neque perfecte diserta.
INFANTĬA, æ, f. Défaut d’éloquence. Syn. Jejunitas orationis, orationis inopia. )( Eloquentia. Epith. Incredibilis, naturalis. Usus: 1. Infantia ejus et inscitia causam perdidit. 2. Enfance. Prima ab infantia.
INFĂTŬO, as, avi, atum, are, a. Rendre fou, infatuer. Syn. Fatuum, stultum reddo. Adv. Magis. Usus: Aliquem mercede infatuare.
INFECTOR, ōris, m. Teinturier. Usus: Infector me moratur.
INFECTUS, a, um, Inachevé, incomplet. Usus: 1. Habere aliquid factum pro infecto. Re infecta abire, irrita re abire, s’en aller sans terminer l’affaire. Irrita sunt infectaque, quæ augur nefasta dixerit et odiosa. 2. Tinctus, impregné, teint. Infectus purpura. 3. Vitiatus, souillé, corrompu. Animi hominum infecti partibus.
INFĔCUNDUS, a, um, Infécond, stérile. Syn. Sterilis.
INFĒLĪCĬTAS, ātis, f. Malheur. Syn. Adversa vel incommoda fortuna; res sinistræ, res incommoda, calamitas. Usus: Infelicitatem omnem in dolore ponunt. Sit hoc infelicitatis tuæ. Cf. [Miseria], [Adversus], [Fortuna], [Infortunium].
INFĒLIX, īcis, omn. gen. Malheureux. Syn. Miser, calamitosus, dejectus ad calamitatem, dura et crudeli fortuna usus, infortunatus, funestus, inauspicatus. Phras. Infelix sum, je suis malheureux. Omnes felicitates mihi adversæ sunt; homo sum duro fato, et in pœnam genitus; omnium, qui vivunt usquam gentium, sum miserrimus; quas in procellas fortuna me conjecit! Sempiterna nox meis fortunis offusa est; aliud ex alio vulnus a fortuna accipio; omnibus fortunæ telis sum expositus; quidquid usquam malorum est, in me incurrit; nihil ad voluntatem fluit; nihil ex sententia succedit; fortuna utor periniqua. Cf. [Miser]. Usus: Si quis reipublicæ est infelix, is felix esse non potest. Cf. [Fortuna adversa].
INFENSĒ, En ennemi. Usus: Nemo mihi infensius est adversatus.