INFŎDĬO, is, fōdi, fossum, ere, a. Enfouir, enterrer. Usus: Corpus terræ infodere.
INFORMĀTĬO, ōnis, f. Formation, forme. Syn. Notio. Epith. Antecepta, insita in animo. Usus: Antecepta quædam animo rei informatio. Habemus in animo insitam informationem quamdam DEI, nous avons dans l’âme une notion innée de la Divinité. In unius verbi imagine sæpe totius sententiæ informatio est.
INFORMIS, e, gen. com. Informe. Usus: Cum res muta et informis fit eloquens et formata.
INFORMO, as, avi, atum, are, a. Façonner. Syn. Adumbro, formo, instituo. Usus: 1. Consilium quoddam, cogitationem, judicium informare, rudi modo adumbrare. 2. Imbuo, instruire. Juventutem artibus informare. Cf. [Doceo].
INFORTŪNĀTUS, a, um, Malheureux. Syn. Calamitosus, ærumnosus. Cf. [Miser], [Infelix].
INFORTŪNĬUM, ii, n. Malheur, infortune. Syn. Calamitas, ærumna, adversi casus. Phras. 1. Invidia in hoc infortunium me conjecit, c’est l’envie qui m’a causé ce malheur. In eum me casum demisit; hoc me malo, hoc infortunio mactavit; aliena me invidia, non culpa mea me perculit, afflixit; in eam me calamitatem traxit, hoc mihi vulnus inflixit; hanc mihi plagam imposuit; hac me ruina involvit; tantum mihi malorum importavit; me in ruinam impulit. 2. Duo infortunia mihi accidere, deux accidents me sont arrivés. Duo fulmina per hos dies me perculere; calamitatem unam, quam casus infestus tulit, altera crudelius aggravavit fortuna; cum vix primus turbo immani fragore detonuisset, secunda mox procella in me desæviit; vix ex ea fortunæ sævitia emersi, in novam calamitatem incidi; dedecoris acerbitatem casus haud paulo infestior cumulavit. Cf. [Calamitas], [Miseria], Adversa res. Usus: Magnum sibi infortunium invenit.
INFRA, Au-dessous. Syn. Sub. )( Supra. Usus: Non modo ex numero vivorum, sed infra mortuos amandandus. Humanas res infra se ducere.
INFRACTĬO, ōnis, f. Abattement. Syn. Abjectio. Usus: Infractio quædam animi et demissio.
INFRACTUS, a, um, Abbatu. Syn. Fractus, demissus. Usus: Non modo non infracto, sed etiam confirmato erat animo. Cf. [Animus], [Abjectus].
INFRĒNO, as, are, a. * Brider, mettre un frein. Syn. Equis frenum impono.