INSĬMŬLĀTĬO, ōnis, f. Accusaition. Syn. Accusatio.
INSĬMŬLO, as, avi, atum, are, a. Accuser. Syn. Accuso, criminor, arguo. Adv. Communiter, falso. Usus: Probri, flagitii insimulare aliquem. Cf. [Culpa], [Culpo].
INSĬNŬĀTĬO, ōnis, f. Action de s’insinuer; exorde insinuant. Usus: Insinuatio ejusmodi esse debet, ut occulte per dissimulationem benevolum faciat auditorem.
INSĬNŬO, as, avi, atum, are, a. Faire entrer dans, introduire; s’insinuer. Syn. Influo, irrepo. Adv. Familiariter, penitus. Usus: Insinuare se et immergere in familiaritatem, consuetudinem aliorum. In sermonem, in causam se insinuare. Ut se insinuat improbus. Dolorem animis insinuare. Sol æstum per tecta insinuat.
INSĬPĬENS, entis, omn. gen. Sot, déraisonnable. Syn. Stultus, excors, vecors, sine corde et palato. Usus: Animus insipiens. Nihil insipiente fortunato intolerabilius. Cf. [Stultus].
INSĬPĬENTER, Follement, sottement d’une manière insensée. Syn. Stulte.
INSĬPĬENTĬA, æ, f. Sottise. Syn. Stultitia. Usus: Nullum insipientia majus malum est. Cf. [Stultitia], [Ineptiæ].
INSISTO, is, stĭti, stĭtum, sistere, n., nonnunquam a. S’arrêter. Syn. Consisto. Adv. Importune. Usus: 1. Donec ad finem perveniat oratio, et insistat. Exercitus non referet pedem, sed insistet. Insistere singulis gradibus. 2. Urgeo, appuyer sur, insister. Curæ, rebus magnis, vestigiis majorum insistere. Munus suum, negotia, iter insistere, 3. Firmiter sto, se tenir ferme. Via lubrica, in qua insistere vix possis.
INSĬTĬO, ōnis, f. Action de greffer. Syn. Consitio.