INSĬTĪVUS, a, um, Greffé; étranger, emprunté. Syn. Insitus, non nativus.
INSĬTUS, a, um, Donné par la nature, naturel, inné. Syn. Innatus, ingenitus, naturalis, ingeneratus; inhærens, inustus. )( Assumptus, adventitius. Usus: 1. Quod est penitus insitum in moribus. Quod in animo penitus insitum est, et infixum. Huic populo libertas est insita. Insitæ et cognatæ in animo notiones. 2. Insertus, incorporé, adopté. In Læliorum gentem subito insitus. Cf. [Hæreo].
INSŎCĬĀBĬLĬS, e, gen. com. Insociable. Usus: Homo omnibus insociabilis.
INSŎLENS, entis, omn. gen. Fier, superbe, insolent; qui n’a pas l’habitude de. Syn. Superbus, elatus, insolitus, imperitus. Phras. 1. Homo est ex honoribus admodum insolens, ses dignités l’ont rendu fort arrogant. Honores ei multam verborum jactationem excutiunt; insolentia dominatus animos ei extulit; nemo hominem exsultantem honoribus, sibi præfidentem, insultantem in omnes, insolenter se efferentem, satis contineat, aut legum laqueis constringat. Quanta insolentia hominis, quantum fastidium? Qui ejus animi, quis impetus, quæ ferocia, quæ intemperies? Non privati insaniam sed regis insolentiam diceres; unius animos ac spiritus vix urbs capit, adeo jam diu per summam licentiam leges eludens magistratibus insultat. Ferocem honores faciunt, quoque impunitiorem, eo effrenatiorem. Nimius animis omnes spernit; ingenio ferox, et amicis fretus, secundis rebus immodestus et intolerabilis tantam sibi arrogantiam, tantos spiritus sumit, ut ferendus non videatur. Incedit per ora vulgi magnifice, seseque circumspicit. Animos mirum quantum tollit ex perpetuis honorum insignibus; insolentia est incredibili, insolentia effertur tanta, neminem ut præ se hominem putet; non jam civiliter nimiis opibus ac continuatis magistratibus utitur; eo insolentiæ progreditur, quam diuturna impunitate munivit, nullæ ut legum habenæ reprimere exsultantem possint; ut alacer lætusque per medium forum volitet; quanta hominem ex secundis rebus insolentia cepit? Usus: 1. Honores insolentem te faciunt. 2. Insolitus, nouveau, extraordinaire. Nullum verbum insolens ponere audebat. 3. Imperitus, insuetus, peu habile, ignorant. Harum rerum plane sum insolens et ignarus. 4. Prodigus, prodigue dissipateur. Insolens in pecunia. 5. Molestus, immodéré. In re pervulgata multus sum et insolens.
INSŎLENTER, Fièrement, avec arrogance. Syn. Immoderate, arroganter, superbe. Usus: Efferre se, gloriari insolenter.
INSŎLENTĬA, æ, f. Fierté, arrogance. Syn. Intolerantia. Epith. Singularis. Usus: Illa tua singularis insolentia, superbia, contumacia. Tanta insolentia, ut neminem liberum ducat. 2. Moveor loci insolentia, la nouveauté du lieu me fait impression. Cf. [Arrogantia], [Superbia].
INSŎLĬTUS, a, um, Inaccoutumé. Syn. Insolens, insuetus, novus, inusitatus, minime tritus, inexpertus. Phras. Insolito more, contre la coutume. Præter morem; non ex more; non ad exemplum aliorum; non ut mos erat; non ut mos fert. Usus: Insolitam lucem aspicere. Insolita gloria mihi advenit. Cf. [Novus].
INSOMNĬUM, ii, n. Songe. Syn. Somnium. Usus: Hæc metuo, ne insomnia sint.
INSPECTĬO, ōnis, f. Examen. Nos nuntiationem solum habemus, consules etiam inspectionem.
INSPECTO, as, avi, atum, are, n. et a. Examiner. Usus: Me inspectante hoc fecisti.