INSPĒRANS, antis, omn. gen. Qui n’espère pas. Usus: Salutem insperantibus reddidisti.
INSPĒRĀTUS, a, um, Inattendu, inespéré. Usus: Insperatum gaudium. Occasio insperata, nec opinata. Cf. [Improvisus].
INSPERGO, is, si, sum, ere, a. Répandre, saupoudrer de. Syn. Aspergo, respergo. Usus: Inspergere aliquem lingua. Molam ac vinum extis inspergere.
INSPĬCĬO, is, pexi, pectum, ere, n. et a. Visiter, inspecter. Syn. Aspicio, conspicio, inspecto. Usus: Hortos, ædes, tabulam, agros inspicere. Quid discat puer, inspiciam sæpissime. Cf. [Lustro].
INSPĪRO, as, avi, atum, are, n. et a. * Introduire. Usus: Venenum inspirare, épancher son venin. Cf. [Instinctus].
INSTĀBĬLIS, e, gen. com. Inconstant. Syn. Mutabilis. Cf. [Inconstans].
INSTANS, antis, omn. gen. Présent, actuel. Syn. Præsens tempus, punctum temporis, vestigium temporis. Usus: 1. Fit ad punctum temporis, quod dicant, in instanti. 2. Imminens, imminent. Instans periculum.
INSTAR, A la ressemblance de, comme. Syn. Quasi. Phras. 1. Instar supplicis ad pedes ei accidit, il se jeta à ses pieds en suppliant. Fortuna et specie supplicis; supplicis more ejus se pedibus advolvit; salutatio prima proxime formam supplicantis venerat. 2. Patruus illi instar parentis fuit, son oncle lui tint lieu de père. Patruus illi in gradu, numero, loco, existimatione parentis fuit; pro parente fuit. Usus: Navis instar urbis. Tu mihi es instar omnium. Latere est mortis instar. Cf. [Quasi].
INSTAURĀTĬO, ōnis, f. Renouvellement. Syn. Renovatio.