INSTO, as, stĭti, stĭtum, are, n., nonnunquam a. Presser, demander avec instances. Syn. Urgeo, pertinaciter tendo. Adv. Cupidius, plane, remissius, vehementius. Usus: 1. Victui ferociter instare. Operi, vestigiis majorum instare. Cupide instare alicui de re quapiam. 2. Immineo, impendo, menacer. Fatum aliquod impendet aut instat jam plane. Iter, bellum instat. Cf. [Immineo], [Insisto], [Urgeo].
INSTRĒNŬUS, a, um, Nonchalant, paresseux. Syn. Indiligens ad res gerendas, minime promptus. Usus: Est hoc signum animi prudentis et non instrenui. Cf. [Timidus].
INSTRĔPO, is, ŭi, ĭtum, ere, n. Faire du bruit. Usus: Si quid terroris instrepat.
INSTRUCTĬO, ōnis, f. Ordre, disposition. Syn. Apparatio, dispositio. Usus: Instructio militum, rei bellicæ. (Instructio, instruction, leçons, vulg. est).
INSTRUCTOR, ōris, m. Préparateur, ordonnateur. Syn. Structor, qui convivii et mensæ instruendæ curam habet. Usus: Instructores et conditores convivii. Instructores legionum.
INSTRUCTŬS, ūs, m. Appareil. Syn. Apparatus. Usus: Eodem instructu ornatuque comitatus.
INSTRŪMENTUM, i, n. Ameublement, mobilier. Syn. Supellex, apparatus, subsidium ad aliquid agendum. Epith. Forense, litigiosum, acre, fractum ex vulgi opinione, exiguum sane atque modicum, magnum, præclarum, tantum, vulgare. Usus: Homo multa instrumenta habet ad discendum. Æs et ferrum belli instrumenta. Arationes magna impensa magnoque instrumento tueri. Eloquentiam graviorum disciplinarum instrumento locupletare.
INSTRŬO, is, uxi, ctum, ere, a. Construire, disposer, équiper. Syn. Paro, apparo, molior, orno, adorno, comparo, armo, instituo, ordino, compono. Adv. Diligenter, magnifice, scite, augustius, bene, mediocriter, separatim. Usus: Domum, hortos, convivium instruere et ornare. Naves, classem instruere, armare, adornare. Actionem, calumniam alicui, bellum, consilia instruere et apparare. Aliquem ad omne officii munus, consiliis ad negotium idoneis, cultioribus ad eloquentiam acuendam doctrinis instruere et comparare. Accusator instructus et subornatus. Homo ab historia instructus. Provincia copiis et exercitu instructa. Exercitu ita ornato atque instructo. Cf. [Doceo].
INSUĀVIS, e, gen. com. Désagréable. Syn. Injucundus, insulsus. )( Suavis. Usus: Insuavis sine litteris vita. Cf. [Odiosus].
INSUĒFACTUS, a, um, Dressé, habitué. Syn. Assuefactus. Cf. [Assuefacio].