IRRĪDĔO, es, rīsi, rīsum, ere, n. et a. Se moquer. Syn. Derideo, rideo. Adv. Facete, turpiter, maxime. Phras. 1. Hominem irrident omnes, tous se moquent de cet homme. Est ejusmodi, quem omnes per risum ac jocum contemnant; cujus levitati ac imprudentiæ illudant omnes; quem pueri sectentur, et derideant; qui irrisionibus omnium sit subjectus; qui ludibrium sit cæterorum; qui ludibrio sit omnibus; quem omnes eludant, ludificentur; qui in ora hominum pro ludibrio abeat; quem omnes ludibrio habeant; qui risui sit omnibus; qui omnibus civibus spectaculo sit; per ora hominum traducatur; cui convitium facere, quem ludibrio lædere, in quem ea dicere, quibus totus explodatur, impune quisque audeat; qui ostentui, deridiculo sit omnibus; quem pro ridiculo ac delectamento habeant cæteri: omnes illum idoneum arbitrantur, quem ludos faciant; quem albis dentibus derideant; quem deridendum propinent; quem deridiculi gratia indignis modis ludificent. 2. Ille ipse præbet ansam irridendi sui, il prête lui-même le flanc à la moquerie. Sese ipse deridendum propinat; risui, ludibrio sibilisque aliorum os præbet, sese offert, objicit. Usus: Irridens insontes, olim vicissim irridebitur. Cf. [Explodo].
IRRĬGĀTĬO, ōnis, f. Irrigation. Usus: Agrorum irrigationes.
IRRĬGO, as, avi, atum, are, a. Arroser. Syn. Rigo. Usus: Ægyptum Nilus irrigat.
IRRĬGŬUS, a, um, Arrosé. Syn. Quod facile irrigari potest. Usus: Hortus irriguus.
IRRĪSĬO, ōnis, f. Moquerie. Syn. Ludibrium. Usus: Cum irrisione audientium imitari militem gloriosum.
IRRĪSOR, ōris, Moqueur. Usus: Irrisores orationis.
IRRĪTĀBĬLIS, e, gen. com. Irritable, susceptible. Syn. Iracundus, qui facile irritatur, et accenditur.
IRRĪTĀMENTUM, i, n. Stimulant, aiguillon. Usus: Certaminum irritamentum.
IRRĪTĀTĬO, ōnis, f. Stimulant. Usus: Animorum irritatio.
IRRĪTO, as, avi, atum, are, a. Irriter, aigrir; exciter. Usus: Irritare et lacessere aliquem. Cf. [Excito].