ĬTĬO, ōnis, f. Action d’aller. Syn. Iter, itus, incessus. Usus: De obviam itione faciam, ut suades. Illi domum itio concessa est ac data. Crebræ itiones, allées et venues.
ITO, as, are, n. Aller souvent. Syn. Frequenter eo. Usus: Ad cænas itare.
ITŬS, ūs, Marche. Syn. Itio. Usus: Quis noster itus, incessus, vultus?
JĂCĔO, es, cŭi, ere, n. Être couché. Syn. Prostratus sum, procumbo. )( Vigeo, floreo. Adv. In perpetuum, longe, obscure, sæpe et diu stratum ad pedes, sigillatim, tam diu, turpiter, valde. Phras. Vix erat, ubi jacerent, il y avait à peine de la place pour se coucher. Vix erat, ubi sternerent corpora; quo se conjicerent cui incubarent, ubi acquiescerent; vix erat, ut fusi in herba recubarent. Usus: 1. Mater diu ad pedes misere strata jacuit; mœrens jacebat in loco. 2. Negligor, être négligé, délaissé. Jacent litteræ, ingenia, religiones, leges, studia. Absens in tenebris, in oblivione diu jacuit, dum in lucem reipublicæ extraheretur. In sordibus et luctu jacere.
JĂCĬO, is, jēci, jactum, ere, a. Jeter, lancer. Syn. Immitto, objicio, conjicio. Phras. Tela jacere, lancer des traits. Emittere, conjicere in hostem; tela effundere, intorquere, ingerere in subeuntes; missilibus incessere hostem; quidquid sors in manus dedit, jaculari, mittere in hostem. Usus: Saxa, tela jacere; jacere contumeliam, probrum, injurias; terrores, minas, periculum in aliquem jacere, denuntiare, faire entendre, proférer. Is casus me in mediam contentionem jecit. Jacere fundamenta, suspicionem, gradum, aditum ad gloriam. Cf. [Conjicio].
JACTĀTĬO, ōnis, f. Jactance, faveur populaire. Syn. Favor, aura popularis, ostentatio, concitatio. Epith. Magna, inanis, modica, multa. Usus: 1. Non jactatione populari, sed dignitate et innocentia se tuetur. 2. Ostentatio, ostentation, vanité. Jactatione verborum et periculorum terrere aliquem. 3. Concitatio, mouvement, agitation. Jactatione maris fessus. Jactatio corporis exigua. Cf. [Glorior], [Ostentatio].
JACTO, as, avi, atum, are, a. Publier, vanter;—se (exprimé ou sous-entendu), se vanter, être fier de. Syn. Magnifice loquor, glorior, verbis me magnum facio, gloria me et prædicatione effero, me ostento, de me prædico. Adv. Dupliciter se, gravissime, inconstanter, insolentius, intolerantius, leniter primas hastas, magnificentissime, non ita diu sumptuosius, turbide, valde, vehementius, vehementissime. Jactari facetius, gravius, immoderate, petulantius, vulgo, inique. Phras. Solet se insolenter jactare, il se vante sans mesure. Insolenter gloriari de rebus suis; res suas inflatius commemorare; de suis laudibus verbosius prædicare; plenas ostentationis voces mittere; facta sua prædicando extollere; sese verbis insolenter efferre; magnificis verbis de se suisque rebus loqui; agere suarum rerum ambitiosum ostentatorem; laudis suæ buccinatorem; sui suarumque rerum odiosum prædicatorem; agere ubique militem gloriosum, et insolentius de se prædicare; ostentare ac venditare res suas putide; nullum sui ostentandi finem facere; omnia naturæ ingeniique instrumenta ad laudis jactationem convertere; gloriæ ac existimationi suæ falsa etiam laudis commemoratione servire. Cf. [Glorior], [Superbus]. Usus: 1. Magnifice se et insolenter de re aliqua jactare. 2. Jacio, agito, commoveo, remuer, secouer, agiter. Oculos, caput, cerviculam jactare. 3. Injicio, infero, dire, proférer, répandre. Terrorem, minas, pericula jactare. 4. Exagito, poursuivre. Convitiis, clamore aliquem; æquitatem multis modis jactare. Æstu, febribus, labore forensi, tempestate populi jactari. 5. Huc illuc impelli, être ballotté. Turbato mari jactatur navis, ventoque rapitur.
JACTŪRA, æ, f. Perte. Syn. Damnum. Epith. Immanis, magna, mediocris, minima, tanta, tolerabilis, turpis. Usus: Rei familiaris jacturam facere. Magna jactura pecuniæ, vel in pecunia est facta. Cf. [Damnum], [Detrimentum].