JŪMENTUM, i, n. Bête de somme. Ut: Equus, mulus, bos. Usus: Age jumentum, quo velis. Jumenta dorso onera portantia.
JUNCTĬO, ōnis, f. Union. Syn. Conjunctio. Usus: Partes junctione aliqua tenentur.
JUNGO, is, junxi, junctum, ere, a. Joindre, unir, lier. Syn. Conjungo, coagmento. )( Disjungo. Phras. 1. Omnia membra apte inter se junguntur, tous les membres du corps sont parfaitement unis entre eux. Inter se implicata et connexa sunt; inter se cohærent, coalescunt; aptas commissuras habent; ipsa secum, et inter se ex commissuris junguntur; alia ex aliis nectuntur, arcteque inter se continentur. 2. Libenter me tibi jungam, je me joindrai volontiers à vous. Libenter ad tuas rationes me adjungam; acclinabo me libenter ad tuas partes; tuis tuorumque necessitudinibus misceri me libenter feram; tecum me et voluntas congregat, et fortuna conjungit; res meas cum tuis libenter consociabo; ad te unum omnia mea conferam; societatem tecum et fœdus inibo; summa conjunctione tecum agam. Cf. [Amicus], [Conjungo]. Usus: Prudentiam jungere cum eloquentia. Consuetudinem cum aliquo et amicitiam jungere. Puellam matrimonio jungere. Dies noctesque fletibus jungere, pleurer jour et nuit.
JŪNĬOR, ōris, gen. omn. Plus jeune. Syn. Adolescentior, natu minor, ætate posterior, aliquot annis minor.
JŪRE, A bon droit, à juste titre. Syn. Recte, non injuria, merito, superis hominibusque approbantibus; jure optimo; merito et optimo jure; haud secus ac par est; jure meritoque; jure ac merito meritissimo. )( Immerito. Usus: Jure optimo ridemus. Jure occidi potuit. Jure, an injuria; recte, an perperam.
JURGĬUM, ĭi, n. Querelle, dispute. Syn. Contentio, rixa. Usus: Exsistet ex ea ingens jurgium. Jurgio contendo. Jurgiis et litibus abstinere se. Cf. [Lis], [Contentio].
JŪRGO, as, avi, atum, are, n. Être en procès, plaider. Syn. Jurgio contendo, rixor. Usus: Vicini inter se jurgant, non litigant. Cf. [Contendo].
JŪRĬDĬCĬĀLĬS, e, gen. com. Relatif à un point de droit. Usus: Juridicialis constitutio vocetur, quamvis molestum hoc nomen sit, qu’on l’appelle question juridiciale, quoique ce mot me semble ridicule.
JŪRĬSCONSULTUS, i, m. Jurisconsulte, légiste. Syn. Jureconsultus, interpres legum, jurisperitus, legum peritus. Phras. Jurisconsultus præstans erat, c’était un légiste célèbre. Consultissimus ea ætate omnis divini atque humani juris erat; vir erat juris scientissimus; divini humanique juris auctor celeberrimus; legum jurisque Romani apprime doctus; in disciplina juris atque legibus interpretandis auctoritate illustri fuit; vir erat, qui simul ac toga forumque placere cœpit, oraculum civitatis habebatur. Usus: Jurisconsulti domus est oraculum civitatis. Jureconsultorum ingeniis pleraque corrupta sunt.
JŪRĬSDĬCTĬO, ōnis, f. Action de rendre la justice, judicature. Syn. Facultas et potestas juris dicendi. Usus: Jurisdictionem absolvere. Subigere gentem sub jus, jurisdictionem ac potestatem suam. Venalem jurisdictionem habere. Cf. [Ditio], [Potestas].