MOLLĬO, is, īvi et ĭi, ītum, ire, a. Rendre mou, amollir, assouplir. Syn. Mitigo, mulceo. )( Durum facio. Usus: Poetæ molliunt animos et effeminant.
MOLLIS, e, gen. com. Mou, flexible; efféminé. Syn. Tener, tractabilis, flexibilis, effeminatus. )( Durus. Adv. Nimis. Phras. Homo est nimium mollis et effeminatus, cet homme est trop mou, trop efféminé. Homo est mollitia liquescens et fluens; unguentis oblitus; vino luxuque languidus; coma calamistrata, quique omnia ad voluptatem corporis referat; qui unguentis niteat; cui capilli compti, madentes cincinnorum fimbriæ, fluentes, cerussatæque buccæ; cujus domus cantu et cymbalis semper personat; bomo cogitationibus mollissimis effeminatus; enervato animo ac muliebri; mollis natura, cultu mollissimo; cujus animus umbris, deliciis, otio, languore, desidia dudum infectus. Cf. [Voluptas]. Usus: Philosophus mollis, enervatus, languidus. Infima auricula mollior. Oratio mollior. Modestior et ad præcepta capienda mollior adolescens.
MOLLĬTER, Mollement; de bonne grâce. Syn. Cum luxu. )( Duriter. Usus: 1. Molliter ac delicate vivere. Molliter recubare. 2. Quod ferendum est molliter sapienti, ce que le sage doit supporter de bonne grâce.
MOLLĬTĬA, æ, et MOLLĬTĬES, ēi, f. Sensibilité, délicatesse, défaut d’énergie, mollesse. Syn. Mollitudo, teneritas. )( Duritia. Usus: Civitatis mores lapsi ad mollitiem. Quæ ista animi est mollities. Ejicienda enim vero hæc mollities animi. Liquescimus fluimusque mollitia. Cf. [Mollis].
MOLLĬTŪDO, ĭnis, f. Souplesse, flexibilité. Epith. Spongiæ similis. Usus: Mollitudo corporis, vocis, pulmonum.
MŌMENTUM, i, n. Moment; poids, importance. Syn. Punctum temporis, pondus, vis. Epith. Magnum, parvum, par, perleve. Phras. 1. Momento evanuit, il disparut en un clin d’œil. Ad punctum temporis; momento temporis; puncto temporis; e vestigio temporis evanuit. 2. Res est magni momenti, l’affaire est très importante. Res est, in qua existimatio agitur; multum in ea re momenti est; magnum habet ea res momentum; agitur salus multorum, aguntur vectigalia, etc., ea in re; agitur, geritur negotium anceps et periculosæ plenum aleæ. Cf. [Gravis], [Magnus]. Usus: 1. Minimis momentis maximæ fiunt temporis inclinationes, les plus petites causes amènent les plus grandes variations. Observare omnia temporis momenta. 2. Pondus, valeur, prix, cas, importance. Res æstimare, suisque momentis ponderare. Si quid habet momenti commendatio mea. Magno momento est ad beate vivendum. Nihil in his est momenti. Rei alicui momentum facere, faire grand cas de qqchose. Hujus testimonium propter turpitudinem vitæ nullius momenti putatur, son témoignage est considéré comme de nulle valeur, n’a aucune autorité.
MŎNĂCHUS, i, m. Moine, solitaire. Phras. Monachus factus est, il se fit moine. Rebus humanis et caducis, vitæ hujus commodis ac voluptatibus nuntium remisit; omnia vitæ hujus blandimenta abjecit, deseruit, despexit, conculcavit; rebus mortalibus valere jussis, DEO se in sacra familia devovit; in sacram ac religiosam se familiam dicavit; sacræ familiæ instituta professus est; ad religiosorum virorum ordinem animum appulit; christianæ militiæ sub vexillo ac nomine Sancti N. nomen dedit; religiosa castra secutus est; in ordinem, sacram familiam S. N. adscitus, adscriptus, cooptatus est. Religiosæ familiæ se addixit, sacramento se obligavit, auctoratus est. In familiam sacram, in cœnobium se contulit religionis causa; in Religiosorum domicilium se inclusit; in cœnobium se conclusit: ad Christi vexilla confugit, convolavit; religiosæ militiæ sacramento se obligavit, Christo duce stipendia meriturus. In familiam se sacram abdidit; inter sacri ordinis homines nomen professus est; in familiam DEO dicatam aggregatus est.
MŎNĒDŬLA, æ, f. Choucas, oiseau. Avis monetæ cupida, et sic dicta, quod aurum furetur. Usus: Non plus aurum tibi, quam monedulæ committebant.
MŎNĔO, es, ŭi, ĭtum, ere, a. Faire penser à, avertir; exhorter, engager; instruire. Syn. Admoneo, suadeo, hortor, præcipio, prædico, auctor sum vel fio. Adv. Acrius, accuratissime, amice, diligenter, identidem, magnopere, prudenter, recte, sapienter, sero, temere, varie. Phras. 1. Monere non desistam, je ne cesserai de vous avertir. Monitis, consiliis perurgebo; officii te commonere, commonefacere non desistam; auctor hortatorque tibi ubique adero; instabo monitis, consiliis, hortatibus; non deero, monebo, prædicabo, denuntiabo, testabor DEUM ac homines. 2. Monuit me amicus de visendo patruo, mon ami m’a engagé à aller voir mon oncle. Amicus in eam mentem me impulit, eam mentem dedit, mentem injecit, ut patruum inviserem; amicus auctor mihi fuit, ut patruum salutarem. Amici admonitu et invitatu patruum accessi. Usus: Accuratissime me de re monuit. Cf. [Hortor], [Impello], [Incito], [Excito].
MŎNĒTA, æ, f. Surnom de Junon, dont le temple à Rome était le lieu où on fabriquait la monnaie; inde metaph. Hôtel des monnaies; monnaie. Usus: Juno moneta.