OBSĔCRĀTĬO, ōnis, f. Prières instantes, supplications. Syn. Preces, deprecatio, obtestatio. Epith. Gravis, humilis, superba. Usus: Obsecratione uti. Obsecrationem repudiare.

OBSĔCRO, as, avi, atum, are, a. Prier avec instances, supplier, conjurer. Syn. Rogo, oro, obtestor. Adv. Amantissime, magnopere, vere. Usus: Ille pro salute mea populum obsecravit. Obsecro te per fratris mortui cinerem, per nomen propinquitatis. Cf. [Rogo].

OBSĔCUNDO, as, avi, atum, are, n. Se prêter à, se conformer à, obéir, seconder. Usus: Cui cives assenserint, hostes obedierint, venti obsecundarint. Cf. [Obedio], [Pareo].

OBSĒPĬO, ĭs, sepsi, septum, ire, a. Clore d’une enceinte, fermer, intercepter le passage. Syn. Sepio, intercludo. Usus: Vias ad honores alicui obsepire, fermer à qqn l’accès aux dignités. Cf. [Munio].

OBSĔQUĬŌSUS, a, um, Plein de complaisance, de déférence, obséquieux. Syn. Qui facile obsequitur. Cf. [Officiosus].

OBSĔQUĬUM, ĭi, n. Complaisance, déférence, soumission, docilité. Syn. Indulgentia, officium. Epith. Molestum. Usus: Obsequio suo mitigare hominem. Multa in homines obsequia. Animus ab indulgentia et obsequio corporis discedat. Obsequium amicos, veritas odium parit. Cf. [Officium].

OBSĔQUOR, ĕris, sĕcūtus sum, sequi, d. Se conformer aux désirs de qqn, avoir pour lui de la déférence; céder à une chose, s’y laisser aller. Syn. Morem gero, morigeror, gratificor, indulgeo. )( Repugno. Phras. 1. Obsequi genio suo, suivre ses penchants, s’abandonner au plaisir. Morem gerere animo suo; servire cupiditatibus; curare genium; indulgere genio. 2. Homini improbo per omnia obsequitur, il fait toutes les volontés de ce méchant homme. Totum se dat homini; nutus ejus omnes observat, intuetur; ad nutum hominis improbissimi se convertit; nutu ejus regitur; ex ejus nutu et arbitrio suspensas habet omnes vitæ suæ rationes. Usus: Tempestati navigantes obsequuntur. De ea re tibi obsequor. Consuetudine libenter obsequor. Cf. [Indulgeo], [Gratificor].

1. OBSĔRO, as, avi, atum, are, a. Fermer au verrou, verrouiller. Syn. Sera imposita occludo. Usus: Ædes, aures obseratæ. Cf. [Claudo].

2. OBSĔRO, is, sēvi, sĭtum, ere, a. Semer, ensemencer. Sero, consero. Usus: Terra frugibus obserebatur. Loca virgultis, tenebris obsita, lieux couverts de broussailles, remplis de ténèbres.

OBSERVANS, antis, omn. gen. Qui fait grand cas de. Syn. Studiosus, cupidus. Usus: Homo mei observantissimus. Cf. [Studiosus].