OBSERVANTĬA, æ, f. Considération, honneur, respect. Syn. Veneratio, cultus, reverentia. Epith. Diligens, perpetua, præsens, summa. Usus: Observantia est, per quam aut ætate aut dignitate antecedentes colimus et veneramur, on entend par respect (observantia) les marques de déférence et de vénération que nous donnons à l’âge ou aux dignités. Mea tibi observantia nunquam defuit. Amicos observantia retinere. Cf. [Officium], [Revereor].
OBSERVĀTĬO, ōnis, f. Observation, attention. Syn. Animadversio. Epith. Diuturna, constans, longinqua, summa, supina. Usus: Observatio diuturna peperit artem.
OBSERVO, as, avi, atum, are, a. Observer, remarquer; respecter, honorer. Syn. Animadverto, noto; speculor, aucupor, ex insidiis capto, in specula sum; legibus obtempero, pareo; colo, veneror, amo. Adv. Æque, assidue, diligentius, peramanter, perofficiose, sanctissime, stricte, valde, vehementer. Phras. Ubique observat me, partout il m’épie. Ejus oculi assidue in me intenti sunt; in me unum oculos conjicit; ex insidiis, clanculum sermones meos captat; velut e specula observat mores meos; aures et oculi ejus assidue speculantur me et custodiunt; omnia odoratur; subauscultat, aucupatur ex insidiis sermones omnes meque omni in loco infensus servat. Usus: 1. Motus stellarum observare. Observa, quæso, hominis consilia. 2. Colo, veneror, avoir des égards, de la déférence pour. Peramanter me observat. Observare et colere aliquem ut alterum parentem. Cf. [Colo], [Veneror].
OBSES, ĭdis, m. Otage. Epith. Præcipuus, incolumes, multi. Usus: Obsides victis imperare; obsides dare, habere, mittere, accipere.
OBSESSIŎ, ōnis, f. Siége, investissement, blocus. Syn. Obsidio. Usus: Obsessio fori, occupatio templorum, oppressio curiæ.
OBSĬDĔO, es, sēdi, sessum, ere, a. Assiéger. Syn. Circumsideo, obsessum teneo, fossa et vallo septum teneo; oppugno. Adv. Omnino. Phras. 1. Romani Numantiam obsedere, les Romains assiégèrent Numance. Obsidione munitionibusque pressere; corona circumdedere, cinxere; vallo, aggere, operibus oppugnavere; Romani obsidionem intulere Numantiæ; Numantiæ mœnia ab omni parte aggressi sunt; Romani exercitum ad urbem Numantiam admovere; corona militum cinxere; circumplexi sunt opere ac munitione; in obsidione tenuere. 2. Obsessa urbs est et vehementer oppugnata, la ville est assiégée et fortement attaquée. Circumsessa urbs est et circumvallata, arx opere circumventa, circumjecta mœnibus peditum multitudo, peditatui circumfusæ equestres turmæ, quassata muralibus tormentis mœnia et summa ope oppugnata. Totius belli instrumentis et apparatu actum, ac ne punctum quidem temporis oppugnatio respiravit. Urbs aggeribus oppugnata, tormentis verberata, nudata pars magna mœnium, pars muralibus machinis decussa; urbi externa vis ingruit, castra ad urbem posita sunt; urbs obsidione clausa est; viæ omnes aditusque insessi et admoto totius bellici apparatus instrumento quati, feriri, arietibus percuti urbs cœpta est. Cf. [Oppugno]. Usus: Obsidere urbem. Armis senatum obsidere.
OBSĬDĬO, ōnis, f. Siége, blocus, investissement d’une place. Syn. Obsessio. Phras. 1. Urbem obsidione liberavit, il délivra la ville assiégée. Ab obsidione vindicavit; obsidione exemit; ex obsidione eripuit; urbem hostilibus armis obseptam, hostium copiis septam, cinctam, oppressam in libertatem restituit, incolumem servavit, libertate, incolumitate donavit. Hostes urbem obsidione prementes, castris positis ad urbem sedentes, urbis libertati imminentes expulit, ejecit, in fugam convertit, submovit, fugavit. 2. Obsidio sustinenda erit, il faudra soutenir un siége. De tectis mœnibusque dimicandum erit; mœnibus bellum propulsandum erit. Usus: In obsidione esse; in obsidione tenere; obsidionem continuare. Obsidionem solvere, omittere. Obsidione urbem liberare.
OBSĬDĬŌNĀLIS, e, gen. com. De siége, obsidional. Usus: Corona obsidionalis, couronne obsidionale, couronne d’herbe donnée à un général qui a délivré un autre général assiégé.
OBSIGNĀTOR, ōris, m. Celui qui scelle, qui cachette. Usus: Litterarum obsignatores et testes.
OBSIGNO, as, avi, atum, are, a. Sceller, cacheter; contre-signer un testament. Syn. Signo, consigno, signum appono, signum imprimo. Usus: Epistolam, decretum, tabulas obsignare. Judicum signis testamentum obsignatum est.