OBSISTO, is, stĭti, stĭtum, ere, n. S’arrêter ou se mettre devant; résister, faire face, tenir tête. Syn. Resisto, repugno, occurro, conatum refuto, prohibeo, conatibus obviam eo; conatum comprimo, frango; a conatu repello. Adv. Audacter, malitiose, perniciose, vehementer. Usus: Audacter alicui; dolori, vitiis obsistere. Multorum odiis nullæ opes obsistere possunt. Cf. [Resisto].
OBSŎLESCO, is, sŏlēvi, escere, n. Passer, vieillir, s’user. Syn. Inveterasco, tenebris vetustatis opprimor. )( Splendeo. Usus: Vetustate ista vel propter vetustatem jam obsoleverant.
OBSŎLĒTĒ, A l’ancienne mode. Usus: Homo obsoletissime vestitus.
OBSŎLĒTUS, a, um, Suranné, vieilli, usé. Syn. Antiquus, inusitatus, insolens, sordidus. Usus: Obsoletus vestitus. Hæc vulgaria sunt, abjecta et obsoleta. Obsoletus Numitor.
OBSŌNĬUM, ĭi, n. Ce qui se mange avec le pain, mets, viande. Syn. Quidquid cibi ad panem vinumque adjicitur. Cf. [Cibus].
OBSONŎ, as, avi, atum, are, a. Acheter des provisions, préparer un festin. Syn. Obsonium comparo. Usus: Famem ambulando obsonabat Socrates, appetentiam cibi excitabat, Socrate faisait provision d’appétit en se promenant.
OBSTĀCŬLUM, i, n. Obstacle, empêchement. Syn. Impedimentum. Usus: Opposita obstacula perrumpere. Cf. [Impedimentum].
OBSTĔTRIX, īcis, f. Sage-femme. Epith. Fida, peritissima, felix. Syn. Quæ opem fert parienti.
OBSTĬNĀTĒ, Résolument, opiniâtrément. Usus: Obstinate negavit omnia.
OBSTĬNĀTĬO, ōnis, f. Obstination, opiniâtreté. Usus: Ille omnia obstinatione quadam sententiæ repudiavit. Cf. [Pertinacia].