OBSTĬNĀTUS, a, um, Décidé, opiniâtre, persévérant. Syn. Pertinax, pugnax, durus. Phras. Nimis es obstinatus, vous êtes trop obstiné. Quod temere suscepisti, præfracte tueris; nimium tenax es sententiæ tuæ. Non animi judicio, sed pertinaciæ studio in sententia perstas. Ubi animum semel obstinaveris, depelli de suscepta voluntate non vi, non ratione ulla potes. Cf. [Pertinax]. Usus: Illius voluntas obstinatior est.
OBSTO, as, stĭti, stātum, are, n. Être ou se tenir devant, barrer le passage; empêcher. Syn. Obsisto, officio, impedio. Adv. Vehementer. Usus: Quid obstat, quin facias? Officere et obstare commodis alterius, nuire aux intérêts de qqn et lui faire obstacle. Cf. [Resisto], [Impedio].
OBSTRĔPO, is, pŭi, pĭtum, ere, n. Faire du bruit, interrompre par un bruit; importuner, fatiguer. Syn. Obloquor. Usus: Litteris tibi obstrepere ausus non sum, je n’ai osé vous importuner par mes lettres.
OBSTRINGO, is, nxi, strictum, ere, a. Attacher autour; lier, obliger. Syn. Devincio, obligo. )( Solvo. Adv. In perpetuum. Phras. Obstrinxere se invicem, ils s’engagèrent mutuellement. In hæc data et accepta fides est; fidem obligavere suam; promissionem vim fœderis habere voluere; hæc fide sanxerunt; data ultro citroque fide promissa confirmarunt; fide interposita sanxerunt. Usus: Ære alieno obstrictus. Obstrictus voluptatibus tenetur. Maximis beneficiorum vinculis obstrictus. Religione civitatem obstrinxit. Cf. [Obligo].
OBSTRUCTĬO, ōnis, f. Voile, dissimulation; déguisement. Syn. Interclusio. Epith. Diuturna. Usus: Hæc obstructio nec diuturna est, nec obducta ita, ut curiosis oculis perspici non possit, ce voile n’est ni assez permanent, ni assez tiré pour que, etc. Obstructionibus ventris obnoxius, sujet aux constipations.
OBSTRŬO, is, xi, ctum, ere, a. Fermer, boucher. Syn. Obsero, obsepio, occludo, oppilo. Phras. Aditus omnes hostibus obstruximus, nous avons fermé les avenues, l’entrée à l’ennemi. Vias omnes dejectu arborum saxorumque ingentium clausas septasque habemus; arborum truncos saxaque, qua via ruinis patefacta est, admoliti sumus. Usus: Luminibus alicujus obstruere, ôter le jour, masquer la vue d’une maison. Vias omnes et perfugia obstruere.
OBSTŬPĔFĂCĬO, is, fēci, factum, are, a. Étourdir, frapper d’étonnement, rendre immobile, stupéfier. Syn. Stupefacio. Phras. 1. Res inopinata obstupefecit omnes, cette chose inattendue frappa tout le monde de stupeur. Nulli non admirationem movit; omnibus pro miraculo fuit; stupor omnes admiratione rei tam insolitæ defixit; stupor ac silentium defixit omnes; ad conspectum rei silentio defixi stetimus. 2. Malorum assuetudo sensus obstupefacit, l’habitude du malheur rend insensible. Sensus adimit; sentiendi vim, aufert; stuporem inducit, affert, injicit. Quorum animum malorum assuetudine occaluit; quorum animis callum obduxit malorum consuetudo; quorum animi malorum usu ac consuetudine obduruerunt, percalluerunt, callum contraxerunt; non ita recentes ad infortunia; malorum non insolentes sunt, qui secundis rebus raro usi, res adversas minime sentiunt, malorum tandem sensum amittunt. Cf. [Miror], [Stupor]. Usus: Obstupefactus ac perterritus mea diligentia.
OBSTŬPESCO, is, stŭpŭi, escere, n. Perdre le sentiment; être frappé de stupeur, d’étonnement. Syn. Stupeo, stupesco. Usus: Sic obstupuerant, sic terram intuebantur. Obstupescent posteri rerum gestarum magnitudinem. Cf. [Obstupefacio], [Stupor], [Admiratio].
OBSUM, es, obfŭi, esse, n. Nuire, faire du tort. Syn. Officio, noceo. )( Prosum. Phras. Obest sibi ipse, il se nuit à lui-même. Salutem affligit, deserit; suæ ipse saluti deest. Usus: Non modo non oberat, sed sua commendatione plurimum proderat. Cf. [Adversor].
OBSURDESCO, is, dŭi, escere, n. Devenir sourd. Syn. Sensum audiendi amitto. Usus: Hoc sonitu completæ aures obsurdescunt. Obsurdescimus, nec ea, quæ monemur, audimus, nous devenons sourds et nous n’entendons plus les avertissements. Cf. [Surdus].