OSCEN, ĭnis, m. Oiseau dont le chant servait de présage. Syn. Avis ore vel cantu auspicium faciens. Usus: Aves et alites et oscines.
OSCĬTANS, antis, omn. gen. Inactif, négligent, inattentif. Syn. Negligens, ignavus, segnis. Usus: Illa oscitans et dormitans sapientia. Cf. [Piger].
OSCĬTANTER, Négligemment, par manière d’acquit. Syn. Negligenter, indiligenter. Usus: Tam solute, tam leniter, tam oscitanter.
OSCĬTOR, aris, atus sum, ari, d. Bailler, demeurer inactif. Syn. Dormito, otior. Usus: In tanta calamitate oscitaris adhuc dum? Cf. [Cesso], [Otior].
OSCŬLĀTĬO, ōnis, f. Action de donner un baiser.
OSCŬLOR, aris, atus sum, ari, d. Donner un baiser. Syn. Suavium do, dissuavior, osculum do, osculum fero. Phras. Terram religione inclitam osculatus est, il baisa cette terre si vénérable par ses souvenirs religieux. Pio osculo terram contigit; terram pio osculo appetivit; terræ osculum tulit, dedit; terram dissuaviatus est. Cf. [Basium]. Usus: Complexus filium osculatusque dimisit.
OSCŬLUM, i, n. Baiser. Syn. Osculum dare vel ferre matri.
OSTENDO, is, di, sum, ere, a. Montrer, faire voir, exposer. Syn. Demonstro, indico, planum facio, declaro, propono, doceo. Adv. Aperte, contra, insidiose, neque, opinato, optime, palam, paulum, probabiliter, quam brevissime, ultro, vulgo. Phras. Rem clare ostendi, j’ai expliqué clairement l’affaire. Digitum in rem intendi; exposui, planum feci; rationes, demonstrationes, quæ vim afferrent, quæ ad id cogerent, congessi; ut se res haberet, clare exhibui, explicui, demonstravi. Usus: Os tuum non modo ostendis, sed offers. Bellum ostendere potius, quam inferre. Cf. [Perspicuus].
OSTENTĀTĬO, ōnis, f. Action de montrer, orgueil, vanité, ostentation. Syn. Venditatio, jactatio, simulatio, vanitas. Epith. Gloriosa, inanis, insolens, magnifica, popularis, puerilis. Usus: Vitanda est ingenii ostentationisque suspicio, il faut éviter de faire parade de son talent. Qui simulatione et inani ostentatione stabilem se gloriam consequi posse arbitrantur, vehementer errant. Cf. [Jacto], [Glorior].
OSTENTĀTOR, ōris, m. Celui qui fait parade de, qui étale qqche. Syn. Gloriosus. Epith. Pecuniosus. Cf. [Superbus].