ŌTĬŌSUS, a, um, Inactif, désœuvré, paresseux. Syn. Cessans, nihil agens, feriatus, vacuus; laxatus curis; qui animo vacuo est ac soluto; qui cura vacat, et negotio; iners, languidus, vacuus ab opere, solutus ab opere; qui in otio est; in otio desidet. )( Operosus, semper aliquid agens. Adv. Nimium, nunquam. Usus: Cessatio libera, et otiosa. Nihil otiosa vita jucundius, si quoddam doctrinæ atque studiorum pabulum habeat. Alienæ calamitatis otiosus spectator. Nunquam minus otiosus sum, quam cum otiosus, je ne suis jamais moins désœuvré que quand je ne vaque point aux affaires publiques. Otium meum nunquam otiosum, mon loisir est toujours occupé. Cf. [Piger].
ŌTĬUM, ii, n. Repos, loisir; oisiveté. Syn. Tempus, spatium, vacuum tempus, laxamentum, cessatio libera atque otiosa, remissio, vacatio a labore, quies, vacatio ætatis, tranquillitas vitæ, facultas vacui et liberi temporis. Epith. Commune, domesticum, forense, honestum, inertissimum et desidiosissimum, jucundum, litteratum, luxuriosum, majus, moderatum, multum, nimium, nimis otiosum, præparatum, primum et summum, tantum, urbanum. Phras. Si quid otii nactus fuero, litteras ad te dabo, dès que j’aurai un moment, je vous écrirai. Si otium erit; si vacabit; si per occupationes licebit; si quid habebo vacui temporis; si e negotiis emersero, respiravero; si occupationibus vacui temporis aliquid eripere licebit; si liber a negotiis fuero; si me iis rebus, quibus nunc implicatus teneor, explicavero; si ab occupationibus me expedivero; si quid otii dabitur, præstabitur, tribuetur a negotiis; si occupationibus relaxatus fuero; si vinculum illud occupationum, quo et assidue adstringor et arctissime, non dicam exsolvetur, sed paululum modo, paulisper, aliquantulum, aliquantisper, nonnihil, aliqua ex parte laxabitur, litteras a me quam primum accipies. Usus: Raro otium nanciscor, et id, quod datur, fere in philosophia consumo. Otio affluere, abundare, avoir beaucoup de loisir. Per otium aliquid facere, faire qqche en prenant son temps. Si otium fuerit, ad scribendum me conferam. Referre se in vel ad otium et quietem. Otium et solitudo languorem afferunt hominibus. Inertissimo et desidiosissimo otio frui, perfrui. Otium perturbare, troubler le repos. In otii portum confugere. In otio considere.
ŎVANS, antis, omn. gen. Triomphant par ovation. Syn. Prope triumphans. Usus: Ovantes urbem introibant. Ovanti urbem ingredi concessum est.
ŎVIS, is, f. Brebis. Syn. Pecus. Usus: Ovium villis contextis homines vestiuntur. O præclarum custodem ovium, ut aiunt, lupum! Ovium usus nullus, ubi pastor deest. Ovem lupo committere, confier au loup le soin d’une brebis (Prov.).
ŎVUM, i, n. Œuf. Epith. Recens, hypenemium, Zephyricum seu irritum, durum, molle, tremulum seu sorbile, geminum, frixum. Usus: Anatum ova gallinis supponimus. Pisces ova cum genuerint, etc. Ova parere, pondre. Ovis vel ova incubare, couver. Ex ovis pullos excludere, faire éclore les petits. Integram famem ad ovum afferre, apporter à l’œuf un appétit entier, c. à d., se mettre à table avec un grand appétit: quoniam apud Romanos ova primum apponebantur. Ovum ovo tam simile vel similius non est, de rebus simillimis, se ressembler comme deux gouttes d’eau (Prov.).
PĀBŬLUM, i, n. Nourriture, aliment; patûre, fourrage. Syn. Pastio. Epith. Naturale, pingue. Usus: Consideratio naturæ pabulum animi, l’étude de la nature est l’aliment de nos âmes. Pabuli a terra procreati ubertas vel tenuitas. Magna est hoc anno pabuli copia. Frumenta in pabulum missa.
PĀBŪLĀTĬO, ōnis, f. Fourrage, action d’aller au fourrage, fourrager. Usus: Hostes pabulatione prohibere.
PĀBŬLĀTOR, ōris, m. Fourrageur. Usus: Missi pabulatores.