PERDŬELLIS, e, gen. com. Ennemi de l’État, coupable de haute trahison. Syn. Hostis patriæ, qui Majestatem minuit. Cf. [Hostis].

PERDŪRO, as, avi, atum, are, n. Durer, persister. Syn. Usque ad finem duro. Cf. [Duro].

PĔRĒDO, is, ēdi, ēsum, ere, a. Dévorer, ronger, miner. Usus: Lacrimæ genas peredunt.

PĔRĔGRE, En pays étranger, à l’étranger, Syn. In peregrinatione, foris.

PĔRĔGRĪNĀBUNDUS, a, um, * Qui court le monde, qui voyage dans tous les pays. Usus: Nec peregrinabundum, neque circa amœnas terras vagantem ducem.

PERĔGRĪNĀTĬO, ōnis, f. Voyage lointain, pérégrination. Usus: Omne tempus in peregrinatione consumpsit, il passa tout son temps en voyages, à voyager.

PERĔGRĪNĀTOR, ōris, m. Grand voyageur, qui aime les voyages. Syn. Peregrinabundus.

PERĔGRĪNĬTAS, ātis, f. Le goût étranger, le ton étranger, les manières, les mœurs étrangères. Usus: Infusa in urbem morum, linguæ, vestium, verborum peregrinitas. Cf. [Novitas].

PERĔGRĪNOR, aris, atus sum, ari, d. n. Voyager à l’étranger; aller en voyage. Syn. Peregrinus sum, peregre ago. Adv. Delicate, inepte, late, longe. Phras. 1. Libenter peregrinatur, il aime à voyager. Volupe est homini terras alias lustrare, terra marique vagari, terras ultimas peragrare, cœlum crebris peregrinationibus mutare, urbem omnem crebris itineribus pererrare. 2. Lauretum peregrinatus est, il fit un pèlerinage à Lorette. Religionis causa Lauretum profectus est; sacram peregrinationem obiit; ædem DEI Parentis Virginis, quæ Laureti summa religione colitur, voti solvendi causa adiit. Cf. [Locus]. Usus: Tu solus hospes in hac urbe versaris? an aures tuæ et oculi peregrinantur in hoc tam pervagato civitatis sermone? Longe lateque Asia tota peregrinari. Mihi videris Latine docere philosophiam, et ei quasi civitatem dare, quæ quidem adhuc peregrinari Romæ videatur, on dirait que tu apprends à la philosophie à parler notre langue, et que tu lui donnes en qque sorte le droit de cité parmi nous, à elle qui jusqu’ici paraissait étrangère dans Rome. Cf. [Iter], [Proficiscor].

PERĔGRĪNUS, a, um, Étranger. Syn. Advena, hospes, externus, alienus. )( Civis, incola. Phras. Peregrinos benigne excipere convenit, il faut bien traiter les étrangers. Advenas, exteros, hospites; eos qui absunt a patria, domo; qui procul ab amicis et affinibus; qui non sunt ejusdem linguæ, gentis, nationis, comiter accipere et amplecti decet. Usus: Homo peregrinus ex ultimis terris deductus. Orator in nulla facultate rudis, tiro, peregrinus et hospes esse debet, étranger, novice dans qqche. Verba ista peregrinum aliquid olent, redolent, sonant.