PĬĀCŬLĀRIS, e, gen. com. Expiatoire. Syn. Quod ad expiandum peccatum pertinet. Usus: Sacrificia piacularia. Egone ob tuam stultitiam piacularis fiam?
PĬĀCŬLUM, i, n. Sacrifice expiatoire, expiation. Usus: Porco piaculum pati. Piaculum committere. Aliquem alienæ iræ piacula dedere, sacrifier qqn à la colère d’autrui.
PICTOR, ōris, m. Peintre. Epith. Summus, malus. Usus: Protogenes perfectus pictor. Cf. [Pingo].
PICTURA, æ, f. Tableau, peinture. Syn. Tabula. Epith. Antiquissima, non egregia, vetustate evanescens, nobilis, placidissima, textilis, vetus. Picturæ egregiæ, novæ, veteres. Usus: In picturis alios horrida, inculta, abdita, opaca; alios nitida, læta, collustrata delectant.
PĬĒ, Pieusement, religieusement, saintement. Syn. Religiose, sancte. )( Scelerate. Usus: Memoriam mei pie inviolateque servato.
PĬĔTAS, ātis, f. Accomplissement des devoirs envers les dieux, les père et mère; piété, affection, religion. Epith. Clara et in omnibus grata; commemorabilis, divina, eximia, immunis, incredibilis, insignis, jucunda, magna, mira, nimia, par, præsens, singularis, summa, tacita. Usus: Pietas est justitia erga DEUM et parentes, la piété, c’est la justice envers DIEU et les parents. Pietas est, per quam sanguine conjunctis officium et diligens tribuitur cultus. Pietas, sanctitas, religio. Vir summa pietate. Pietatem præstare alteri. Pietate pectora omnium imbuit. Vultu sæpe læditur pietas, souvent un regard suffit pour blesser la piété filiale. Pietas fundamentum omnium virtutum, DEUM placatum efficit. Gravissimum pietatis nomen.
PĬGER, ra, rum, Paresseux, inactif, indolent. Syn. Segnis ad aliquid agendum. Phras. Pigerrimus est, il est très paresseux. Nihil illo homine pigrius, nihil remissius; inertissimæ segnitiæ homo. Somni plenus, cessator, natura socors et negligens; ventri deditus et somno; bonum otium socordia atque desidia conterit; mollitia diffluit ac inertia; otio hebescit et languet; cessator ignavissimus et qui metu laboris obtorpescat; languori deditus et desidæ; in socordiam effusus; is est, in cujus vultu pigritia desperatioque meliorum emineat, atque adeo anima ipsa esse oneri videatur; deses est ac ignavus, et qui operi ac negotio indormire facile soleat; desidem otio dimittit animum; ignaviæ se dedit; languori se totum dat, dedit; fugiens laboris, in otio consenescit; otio ac ignavia marcescit; pigritia tabescit. Cf. [Otium]. Usus: Ad litteras scribendas pigerrimus.
PĬGET, gŭit, ere, imp. Être fâché, éprouver du regret. Syn. Tædet, pœnitet. Usus: Me non solum piget stultitiæ tuæ, sed etiam pudet, votre sottise me fait peine et honte tout à la fois. Inductus ad pigendum, excité au regret. Cf. [Tædet], [Pœnitet].
PIGMENTĀRĬUS, ĭi, m. Marchand de couleurs, de fard; parfumeur.
PIGMENTUM, i, n. Fard, couleur. Syn. Fucus, color, ornatus. Usus: Sententiæ sine fuco et pigmento puerili, pensées sans fard et sans vains ornements. Pigmentum aspergere. Cf. [Fucus].