PLĂCĔO, es, cŭi vel cĭtus sum, cĭtum, ere, n. Plaire, être agréable à qqn. Syn. Non displiceo, satisfacio, arrideo; jucundum est, videtur, probatur, cordi est. )( Displiceo. Adv. Admodum, constanter, egregie, perpetuo, plane, prorsus, recte, valde, vehementer. Phras. Placuere mihi multum quas ad me dedisti litteræ, vos lettres m’ont été fort agréables. Mihi perjucundæ fuere; maximopere oblectarunt; maxime jucundæ acciderunt mihi; vehementer mihi probabantur; mirificam ex litteris tuis voluptatem cepi; plane mei stomachi fuere; ut perfectæ epistolæ speciem adamavi tuas litteras; devorabam epistolam tuam, ita arrisit; tam grata fuit, quam quæ gratissima; multum te amo, quod ita scripseris; non parum voluptatis præbuere tuæ mihi litteræ. Cf. [Gratus]. Usus: Scribe quid tibi de ea re placeat. Senatui placuit Cæsarem proficisci. Nunquam mihi minus ac heri placui.
PLĂCET, cŭit, cĭtum est, cere, imp. Quelqu’un est d’avis, trouve bon, juge à propos ou convenable; ordonner, décider. Syn. Scitum est. Usus: Non placet Stoicis. De Provinciis ita placitum est, ut Pompeius mitteretur, sur la question des provinces, on décida qu’on y enverrait Pompée.
PLĂCĬDĒ, Doucement, paisiblement. Syn. Leniter, pacate. Usus: Placide ac sedate dolorem ferre.
PLĂCĬDUS, a, um, Doux, calme, paisible, tranquille. Syn. Pacatus, tranquillus. Usus: Semper in animo sapientis placidissimam esse pacem, etc. Oratione placida, submissa, leni. Ex irato placidum et mollem aliquem reddere. Cf. [Tranquillus].
PLĀCO, as, avi, atum, are, a. Apaiser, calmer, adoucir. Syn. Lenio, mitigo, placatum efficio, reconcilio, expio, procuro. )( Ulciscor. Adv. Aliquando. Phras. 1. Placavi hominem facile, j’ai apaisé facilement cet homme. Iram hominis mollire, animum hominis permulcere perfacile fuit. Nullo negotio effectum est, ut ira homini defervesceret; iram hominis facile repressi; nihil laboris erat mollire hominis animum. Cf. [Reconcilio]. 2. Prima cura erat placare Deos, le premier soin était de fléchir les dieux. Pacem DEUM cæsa hostia adorare; ea, quæ ad pacem DEUM pertinent, sacris perpetratis, rite peragere; Divinum Numen sceleribus violatum precibus placare. Cf. [Lenio], [Gratia]. Usus: Animos concordia placare. Odia improborum, iras judicum placare.
1. PLĀGA, æ, f. Coup, blessure. Syn. Vulnus. Usus: Plagam alicui imponere, injicere, infligere, facere. Plagam accipere.
2. PLĂGA, æ, f. (sæpius plur.) Filets ou toile pour la chasse; filet, piége, panneau. Syn. Rete, laquei. Epith. Gravissimæ, majores. Usus: 1. Si ex his laqueis te explicueris, in illas plagas incides. Tendere, texere plagas. Conjicere aliquem in suas plagas. 2. Regio, contrée, région, espace. Cœli plagas scrutari, explorer les espaces célestes.
PLĂGĬĀRĬUS, ĭi, m. Marchand ou voleur d’hommes, plagiaire. Syn. Qui liberum hominem, aut etiam servum nesciente domino vendit, emit, avertit.
PLĂGĬUM, ĭi, n. Vol d’hommes, plagiat.
PLĀNĒ, Nettement, franchement; tout à fait, entièrement. Syn. Clare, aperte, perspicue; omnino, prorsus. Usus: Perfecte planeque eruditus. Res penitus perspectæ planeque cognitæ. Cf. [Omnino].