ANTESTO, stas, steti, statum, stare, a. et n. Être au premier rang, surpasser, exceller. Syn. Præsto, antecello, excello. Adv. Multum. Usus: Crotoniatæ olim corporis viribus omnibus antestetere.
ANTĔVĔNĬO, is, vēni, ventum, ire, a. et n. Arriver avant, devancer. Syn. Prævenio, anteverto, præverto. Usus: Consilia et insidias hostium antevenire. Omnibus rebus, credo, amorem prævenire. Cf. [Præsto].
ANTĔVERTO, is, verti, versum, ere, a. et n. Aller devant, prévenir. Syn. Præverto, antecedo. )( Subsequor. Usus: 1. Itinere illum antevertit. Antequam tecum agerem, antevertisti. 2. Rebus aliis antevertam, quæ mandas mihi, je m’occuperai avant tout de ce que vous m’ordonnez. Cf. [Prævenio].
ANTĬCĬPĀTĬO, ōnis, f. Connaissance anticipée, préalable. Usus: Quis non habet sine doctrina anticipationem quamdam Deorum? i. e. anteceptam Deorum agnitionem, quel est celui qui, même sans instruction, n’a pas une certaine connaissance de la Divinité?
ANTĬCĬPO, as, avi, atum, are, a. Devancer, anticiper. Syn. Anteoccupo, anteverto. Usus: Quid anticipas molestias diu post secuturas? Anticipatum est mentibus nostris, DEUM humana forma concipere.
ANTĬPŎDES, um, m. Antipodes. Syn. Gentes adversi orbis incolæ. Usus: Antipodes e regione nobis, adversis stant vestigiis, adversa urgent vestigia.
ANTĪQUĒ, A l’antique. Usus: Quædam antique, pleraque dure dicit, employer des expressions vieillies, des archaïsmes.
ANTĪQUĬTAS, ātis, f. Antiquité. Syn. Vetustas. Epith. Incorrupta, mutata, ultima. Usus: 1. Antiquitas proxime ad Deos. In exemplis auctoritatem habet antiquitas. 2. Priscorum mores: Cato documentum virtutis, antiquitatis, prudentiæ, Caton, ce modèle de vertu, de probité antique, de prudence.
ANTĪQUO, as, avi, atum, are, a. Rejeter. Syn. Abrogo. Usus: Legem, rogationem antiquare. Cf. [Aboleo], [Abrogo].
ANTĪQUUS, a, um, Antique, ancien, Syn. Vetus, priscus. )( Recens. Differ. Senes, quantum ad vitam privatam; Veteres, quantum ad publicum tempus. Antiqui utrique dicuntur, sed magis Veteres, quam Senes. Phras. 1. Quæ tu narras, antiqua sunt, ce que vous racontez est bien ancien. Horum non satis explicata recordatio est, quæ propter vetustatem obsoleverunt. Hæc jam diu gesta, et a memoria nostra sunt remota. Perantiqua ista sunt, ex annalium monumentis, et Regum memoriis repetenda. Res sunt vetustate, senio, et situ oblitteratæ, vetustate nimia obscuræ, ut quæ ex magno intervallo non cernuntur. Exoleta vetustate annalium ista sunt exempla. Exesa sunt vetustate monumenta; profundæ vetustatis caligine obducta; ex veterrimis commentariis eruenda, conquirenda. Res sunt vetustate obrutæ; vexatæ; vetustatis rubigine obsitæ. Monumenta sunt vetustatis injuria victa. 2. Antiqua verba adhibes, et obsoleta, vous vous servez d’expressions vieillies et qui ne sont plus en usage. Versus affers, quos Fauni olim, vatesque canebant. Prisca verborum vetustate uteris. Verba adhibes ex Faunorum et Aboriginum seculo repetita. Quasi cum Evandri matre loquereris, ita verborum quævis monstra aucuparis. Videris inter Menenios, et Appios litteras didicisse. Verba affers a Sabinis usque, ac Curibus accita. Pacuvios sermone refers. Reconditæ istæ voces sunt et exoletæ, quarum tibi in sermone usus est. 3. Antiquarum rerum investigator est diligens, c’est un critique habile de l’antiquité. Cognoscendæ vetustatis avidus est; vir est morum et litterarum veterum studiosissimus; mirifico antiquitatis studio tenetur. Diligentissimus est antiquitatis investigator. Usus: 1. Hæc nimis antiqua, et obsoleta sunt, tout cela est bien vieux et passé de mode. Hæc memoria nostra antiquiora sunt. Homo est antiquus, simplex et antiqui moris, qui ex sua natura cæteros fingat. In hoc homine vestigia antiqui officii remanent. 2. Comparat. Antiquior, pro carior, melior, potior. Nihil tibi sanctius sit, et antiquius, quam etc., n’ayez rien de plus sacré, de plus à cœur que.... Nihil habui antiquius, quam salutem publicam. Hæc mihi cura erit antiquissima. Cf. [Potior].